นต์จากย่านกองขยะเขต 40 ปลาย ๆ
‘นั่นมันอะไรกันเนี่ย?’
โอเซียนจ้องดูยานพาหนะของพวกเขาด้วยความแปลกใจ
มันคือมอเตอร์ไซค์ล้อเดียวทรงประหลาด คล้ายกับล้อหมุนของกระรอกยักษ์
มอเตอร์ไซค์ทำเองเหล่านี้พ่นควันดำทะมึนจากท่อไอเสียด้านข้างขณะที่พุ่งทะยานไปข้างหน้า
รถแต่ละคันมีผู้ขับขี่สองคน กำลังหัวเราะเยาะเย้ยรถไฟที่จอดนิ่ง
“พวกเวรจากกองขยะ!”
“รู้ล่วงหน้าแล้วถึงได้เตรียมระเบิดไว้ทำลายรางสินะ?”
พวกมันวางแผนล่วงหน้าไว้อย่างดี ชัดเจนว่าเป็นผู้รู้เห็นเหตุการณ์นี้
‘ตอนที่มันยัดของพันด้วยผ้าลงตู้สัมภาระ ฉันก็สงสัยอยู่แล้ว… ที่แท้ก็จักรยานยนต์พวกนี้เอง’
แล้วจู่ ๆ ประตูห้องโดยสารชั้นหนึ่งก็เปิดออก พร้อมกับที่บารูดในชุดสูทขาวก้าวเข้ามา
“พี่ครับ เรามีปัญหาแล้ว!”
“บอกแล้วไงว่าเรียกผมว่า ‘ผู้อำนวยการ’ เมื่ออยู่นอกสถานที่”
บารูดเหลือบตาอย่างเย็นชาใส่ลูกน้องที่รีบก้มหัวขอโทษทันที
“ขอโทษครับ ท่านผู้อำนวยการ!”
“สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง?”
“พวกเวรกองขยะระเบิดรางแล้วเผ่นก่อนเลยครับ พวกมันพกโมโนวีลมาด้วย แสดงว่าเตรียมการไว้ล่วงหน้า”
“หึ ไม่กล้าสู้ซึ่ง ๆ หน้าเลยเล่นวิธีสกปรกแทนสินะ”
น้ำเสียงของบารูดมีเพียงความรำคาญเล็กน้อยเท่านั้น
‘แสดงว่าพวกเขามีอะไรเตรียมไว้เหมือนกัน’
พอดีกับที่บารูดดีดนิ้วแล้วสั่งการลูกน้อง
“เอาของที่เตรียมไว้มา”
“ครับผม!”
ลูกน้องรีบลงจากรถไฟ
โอเซียนเองก็ไม่อาจทนอยู่เฉย ๆ ได้ จึงก้าวออกไปข้างนอกด้ว
