โอเซียนไม่ได้ตอบคำทักทาย
เขาเพียงแค่จ้องมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่กล่าวสิ่งใด
“ฉันอยากให้คุณเลิกจ้องแบบนั้นจัง”
เสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความเกียจคร้าน
โอเซียนชะลอฝีเท้า เสียงย่างเท้าบนพรมมั่นคงและเด็ดเดี่ยว
เขานั่งลงตรงข้ามแขกสาว
ดวงตาแดงของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นเงามืดตรงหน้า
“คุณรู้ว่าฉันเป็นใคร แต่กลับไม่กลัวเลย คุณช่างกล้าหาญจริง ๆ”
“ข้าควรจะกลัวเหรอ?”
โอเซียนถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย แต่ภายในใจกลับซับซ้อนกว่านั้นมาก
‘ไม่คิดเลยว่าจะต้องเผชิญหน้ากับพวกเขาแบบไม่มีดาบ โชคไม่เข้าข้างจริง ๆ’
เขากำมือใต้โต๊ะแน่นแล้วคลายเบา ๆ อย่างไม่ให้เห็น
ในฐานะอัศวิน เขาไม่ควรจะอยู่ในสภาพไร้อาวุธ
ถ้าคู่ต่อสู้เป็นแค่มือสมัครเล่น เขาก็ยังสามารถเอาชนะด้วยร่างกายล้วน ๆ ได้
แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน
‘หัวหน้าภราดรภาพโลหิต’
ความมืดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องนี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของพลังของเธอ
และเพื่อยืนยันสิ่งนั้น เมื่อโอเซียนนั่งลงตรงข้ามกับเธอ เขาก็มองเห็นเธอชัดเจนขึ้นกว่าตอนที่ยืน
เธอเลือกความมืดนี้อย่างจงใจ เพื่อขับเน้นตนเองให้โดดเด่น
หญิงสาวผู้มีเรือนผมดำขลับดุจไม้ดำเนื้อดี
เสื้อผ้าของเธอก็เป็นสีดำ มีเพียงผิวขาวดุจหิมะและดวงตาสีแดงเลือดเท่านั้นที่เป็นสีอื่น
ดูอายุประมาณยี่สิบกลาง ๆ ซึ่งถือว่าเด็กเกินไปสำหรับผู้นำองค์กรก่อการร้ายที่อันตรายที่สุดในเมือง
“เกรซ”
เธอแนะน
