รอ? ก็คล้าย ๆ กันแหละ แต่ใช้ง่ายกว่าเยอะ การสลักรูนกลายเป็นศาสตร์ที่แทบจะสูญหายไปแล้ว”
“สูญหาย?”
“ก็พวกนักรบเหนือมันเป็นเผ่าที่เอาแต่รบ ไม่ค่อยติดต่อกับโลกภายนอก จะถดถอยก็ไม่แปลก ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกนั้นเป็นยังไงแล้ว”
เอลดินอธิบายว่า เทคโนโลยีของเขาคือการสร้างสิ่งที่สูญหายไปขึ้นมาใหม่ในเชิงวิทยาศาสตร์
“ชุดเกราะที่ฉันทำก็มีหลากหลายแบบเลย เป็นการผสมวิทยาศาสตร์กับเวทมนตร์ ราคาก็หลากหลายตาม ว่ากันตามตรง ถ้าใช้เวทมนตร์ราคาจะสูงกว่ามาก”
“ข้าใช้ดาบเป็นอาวุธหลัก อยากดูอะไรในแนวนั้นมากกว่า”
“ได้สิ”
เอลดินสังเกตว่า ตอนพูดเรื่องราคาสูงของเวิร์กช็อป โอเชียนไม่ได้แสดงสีหน้าเปลี่ยนไปเลย
แสดงว่าชายหนุ่มที่ดูเหมือนขุนนางตรงหน้าเขาคนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ขัดสนเรื่องเงิน
“ดาบเล่มนี้เป็นผลงานของฉันเอง สนใจไหม?”
เอลดินยื่นดาบในฝักให้โอเชียน
มันเป็นดาบที่มีรูปร่างประหลาด ตั้งแต่ด้ามจนถึงโลหะบริเวณสะพานจมูกก็ดูน่าสงสัย แต่ที่แปลกที่สุดคือฝักดาบ
“ฝักดูไม่ปกตินะ”
“มันทำจากโลหะผสมชนิดพิเศษ ใช้งานก็ง่าย”
เอลดินลูบผ่านด้ามดาบ
โอเชียนจ้องมองอย่างอยากรู้ว่าจะชักออกมายังไง แล้วทันใดนั้น ดาบก็ถูกชักออกมาด้วยความเร็วราวหยดน้ำฝน
–ปัง!
เอลดินไม่ได้ใช้กำลังแขนล้วน ๆ ชักดาบ
ไอสีขาวระเบิดออกจากใต้ฝัก และด้วยแรงสะท้อนกลับ ดาบถูกชักออกพร้อมการเหวี่ยงฟัน
นี่คือการใช้แรงระเบิดจากไอน้ำเพื่อชักดาบและเหวี่ยงฟันในจังหวะเดีย
