อเชียนพึมพำ แล้วสายตาก็ประสานกับไดโอลันโดยบังเอิญ
อีกฝ่ายดูไม่รู้สึกอะไรเลย
“เปล่านะ ฉันไม่ทำหรอก”
ดูเหมือนเขาจะนึกถึงเรื่องท้าสู้เมื่อครู่
น้ำเสียงกลับดูประหม่า ทั้งที่เมื่อกี้ยังหาเรื่องอยู่เลย
โอเชียนหันไปถามโรแนน
“งั้นหมายความว่าพวกเราจะถูกเล่นงานกลางทาง?”
“ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”
หืม? จริงดิ?
โอเชียนถามกลับ โรแนนก็อธิบาย
“ที่นี่มีหลายคนที่ทำทุกอย่างเพื่อกำจัดคู่แข่ง”
“โห โหดจัง”
“แต่ตอนนี้พวกนั้นยังไม่กล้าทำอะไรหรอก เพราะออฟฟิศของเราอยู่ระดับสีเทา”
“ระดับสีเทา?”
คำที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
โอเชียนถามต่อ โรแนนก็อธิบาย
“วงการนักแก้ปัญหามันกว้างมาก กินทั่วทั้งเมือง เพื่อควบคุมเลยมีองค์กรตัวกลางชื่อ พันธมิตรทางการค้า ขึ้นมา แล้วเขาก็จัดระดับของออฟฟิศแต่ละแห่ง”
“สีเทาก็เป็นระดับที่ พันธมิตร ให้เหรอ?”
“ใช่ เพราะนักแก้ปัญหาทำงานหลากหลายมาก ก็เลยต้องแยกประเภทไว้”
ออฟฟิศของฟิกเซอร์มีหลัก ๆ สามประเภท คือ ดำ ขาว และเทา
“กลุ่มสีขาวทำงานถูกกฎหมาย เช่น หาคน เก็บข้อมูล หรือช่วยงานเมือง”
“งั้นสีดำก็คืออีกขั้วสินะ”
“ใช่ ทำงานผิดกฎหมาย สกปรก ไม่ต่างจากแก๊งโจรเลย บางทีอันตรายยิ่งกว่าด้วยซ้ำ”
“แล้วสีเทาคือ…”
“อยู่ตรงกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝั่งใดฝั่งหนึ่ง รับงานทั้งสองประเภท”
แต่ก็มีออฟฟิศสีเทาไม่เยอะ
เพราะพอเอนเอียงไปฝั่งใดฝั่งหนึ่ง ก็จะกลายเป็นขาวหรือดำทันที
เป็นขาวก็ใช่ว่าจะไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย และเป็นดำก็
