้องพยายามให้มากกว่าที่เคยล่ะ”
พูดจบ เดวิดก็ถอดหมวกจากหัวแล้ววางไว้ที่อก
เขาโค้งศีรษะให้โอเชียนด้วยความเคารพและนอบน้อม
“ขอบคุณมากครับ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกสักวัน”
จากนั้น เดวิดก็เดินจากไป
ขณะที่ร่างเขาค่อย ๆ หายลับไปในตรอกมืด โอเชียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ท้องฟ้ายังมีเมฆหนาทึบ ไม่มีแสงใด ๆ ให้เห็น แต่ไม่รู้ทำไม โอเชียนกลับรู้สึกว่าท้องฟ้าวันนี้สว่างเป็นพิเศษ
•
วันถัดมา โอเชียนกลับมาที่ Violet Fox และพบกับโรแนนกับลอร์เรน
จากสายตาที่ทั้งสองมองเขา ดูเหมือนจะรอเขาตั้งแต่เช้า
“โอเชียน……”
“เฮ้ รุ่นน้อง! ฉันได้ยินว่านายจัดการเดเวอร์แห่ง Blood Brotherhood ได้ด้วย!”
ลอร์เรนตะโกนด้วยความตื่นเต้นราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง ดวงตาเบิกกว้าง
“นายทำได้ยังไงกัน?!”
“คุณลอร์เรน ใจเย็นก่อนครับ”
โรแนนพยายามระงับลอร์เรนแล้วหันไปหาโอเชียน
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณโอเชียน”
“อรุณสวัสดิ์”
“ผมได้ยินข่าวมาบ้าง เห็นว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น”
“ดูเหมือนข่าวจะกระจายเร็วเหมือนกันนะครับ”
“เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถไม่กระจายได้เลย”
โรแนนตัดสินใจว่าจะต้องถามคำถามที่เก็บไว้ในใจตั้งแต่ก่อนโอเชียนมาถึง
“เขาว่านายใช้แสงได้จากมือ”
“ใช่แสงดารา”
“ทำไมนายไม่บอกฉันตั้งแต่แรกว่านายมีความสามารถแบบนั้น?”
“ข้าเพิ่งจะใช้งานได้คล่องเมื่อไม่นานนี้เอง ก็เลยช่วยไม่ได้”
โอเชียนพูดตามความจริง แต่โรแนนกลับไม่เชื่อง่าย ๆ
“เข้าใจล่ะ งั้นก็แล้วไ
