ขาจะรีไทร์ตอนนี้ก็ยังมีเงินเก็บพอไม่ให้ต้องลำบาก
“แต่พอเห็นนายต่อสู้วันนี้ ความคิดฉันก็เปลี่ยนไป”
เดวิดนึกถึงแสงที่โอเชียนแสดงให้เห็น
มันเป็นแสงที่เจิดจ้าและงดงาม แบกไว้โดยชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขามาก
แสงนั้นพาเดวิดย้อนกลับไปในอดีตอันไกลโพ้น สมัยที่เขายังเป็นเด็ก ยังไร้เดียงสา สมัยที่ดวงตายังเปล่งประกายจากเรื่องเล่านิทาน
บางที ความฝันที่เขาเคยมีในหัวใจก็คือแสงดาราที่ค่อย ๆ จางหายไป
“ฉันเคยคิดว่าการพยายามอีกสักครั้งเป็นเรื่องไร้สาระ แล้วก็อยากจะหยุดไว้แค่นี้”
มันเป็นความงามที่แสนจะชั่วคราว ที่ดูเหมือนจะหายไปแล้ว
แต่ตอนนั้น เดวิดก็รู้ว่า แสงนั้นยังอยู่ ลึก ๆ ในหัวใจของเขา
สิ่งที่เขารู้มาตลอด สิ่งที่เขาเลี่ยงมาตลอด และตอนนี้เขาก็สามารถเผชิญหน้ากับมันได้ในที่สุด
“เพราะงั้น ตอนนี้ฉันมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ขอลองต่ออีกหน่อยละกัน”
“นายต้องพยายามหนักขึ้นหน่อยนะ ถ้าจะซ่อมออโตมาตันที่พัง”
“ฮะฮะฮะ ใช่ ต้องพยายามให้มากกว่าที่เคยล่ะ”
พูดจบ เดวิดก็ถอดหมวกจากหัวแล้ววางไว้ที่อก
เขาโค้งศีรษะให้โอเชียนด้วยความเคารพและนอบน้อม
“ขอบคุณมากครับ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกสักวัน”
จากนั้น เดวิดก็เดินจากไป
ขณะที่ร่างเขาค่อย ๆ หายลับไปในตรอกมืด โอเชียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ท้องฟ้ายังมีเมฆหนาทึบ
