ผู้รอดชีวิตพากันวิ่งหนีออกจากโรงไฟฟ้า
แม้จะวิ่งไป หอบหายใจอย่างรุนแรงไป เสียงระเบิดบ้าคลั่งก็ยังดังระลอกแล้วระลอกเล่าตามหลังมา
‘ถ้ายังอยู่ข้างหลัง มีแต่ตายแน่’
ด้วยความคิดนั้น ผู้รอดชีวิตทั้งหมดก็หยุดฝีเท้า เมื่อแสงวาบจ้าแผดเผาความมืดมิดจากด้านหลัง
“บ้าเอ๊ย…”
ใครบางคนหันกลับไปแล้วเผลอสบถออกมา
เหนือโรงไฟฟ้าที่พังยับ เวทมนตร์ของเดฟเวอร์ปล่อยลำแสงยาวออกมา
งูเพลิงที่กลืนกินทุกสิ่ง หอกสายฟ้าสีน้ำเงินนับไม่ถ้วนที่พุ่งทะลวงศัตรู และเวทแรงโน้มถ่วงสีม่วงที่ทำให้เขาลอยสูงเหนือพื้นดิน
และผู้ที่ยืนต้านทานพลังเหล่านั้นก็คือโอเชียน
แม้เขาจะดูตัวเล็กนักเมื่อเทียบกับพลังอันมหาศาลที่รายล้อม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับดึงดูดสายตาทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น
เดวิดพึมพำขึ้นมา
“นั่นมัน…”
ทุกคนต่างเงยหน้ามอง
ท่ามกลางกระแสเวทมนตร์อันเจิดจ้า แสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งกลับเปล่งประกายขึ้นมาอย่างสง่างาม
“แสงดารา?”
ฉันอดคิดไม่ได้
เพราะแสงนั้นร่วงหล่นลงมาราวกับหยาดน้ำจากก้อนเมฆเบื้องบน และตกลงสู่ดาบของโอเชียน
“โอ่ พระเจ้า…”
แสงดาวตกลงสู่ดาบที่หักของออเชียน แล้วเปลวเพลิงสีขาวก็ลุกพรึ่บขึ้นมา
เปลวเพลิงขาวลุกโชน ก่อนจะรวมรูปร่างเป็นดาบเล่มใหม่
เดวิด และทุกคนที่หลบหนีมา มองภาพนั้นด้วยความตะลึงงัน
ท่ามกลางเมืองมืดมิดที
