กแก๊งทันที
แม้จะโดนยิง เขาก็ไม่สะทกสะท้าน
เขาพุ่งเข้าไปชนใส่แก๊งจนลอยกระเด็น
“ไอ้สารเลว!”
หนึ่งในโจรที่ตัวใหญ่ควักมีดแทงไปที่สีข้างโจนาธาน
แต่มีดกลับหักโดยไม่สามารถเฉือนผิวเขาได้แม้แต่นิด
“หะ อะไรเนี่ย?”
โจรคนนั้นมองดูมีดหัก ก่อนจะโดนหมัดของโจนาธานส่งลงพื้น
เขาพุ่งเข้าใส่ราวกระทิงคลั่ง พังแนวกั้น และเหวี่ยงพวกแก๊งกระเด็นคนแล้วคนเล่า
โอเชียนยืนมองจากระยะไกล กอดอกนิ่ง
‘เพราะแบบนี้ผมถึงไม่อยากเข้าร่วม’
ส่วนใหญ่แล้ว การต่อสู้ก็แค่แลกกระสุนกันหลังที่กำบัง
โจนาธานเป็นคนเดียวที่บุกเข้าใกล้ได้ เพราะเขาไม่แคร์กระสุนเลย
แม้แต่พวกทหารรับจ้างด้านหลังก็ยิงแบบไม่สนว่าเขาจะโดนลูกหลง
โจนาธานโดนยิงหัวหลังก็ยังไม่สะเทือนเลยสักนิด
‘ถ้าอยากเข้าร่วมก็ไม่ห้ามหรอกนะ’
แล้วจู่ ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ขึ้น
“ระวัง!”
มีเสียงตะโกน พร้อมกับหน้าต่างชั้นสองในตรอกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของพวกโจร
เป็นการซุ่มโจมตี
พวกมันเล็งปืนลูกซองลงมายังพวกทหารที่อยู่เบื้องล่าง
“ไปตายซะ ไอ้พวกสวะ!”
พร้อมเสียงตะโกน ปืนก็ถูกเหนี่ยวไก
ทันใดนั้น แสงสีขาววาบผ่านฟ้าผ่าร่างของโจรที่ยิงพร้อมกับปืน
ปืนขาดเป็นสองท่อน ร่างคนตกลงมากองกับเลือด
สายตาทหารรับจ้างที่เกือบตายหันไปยังต้นตอของแสงนั้น
“ไม่มีอะไรมาก”
โอเชียน
