ในพลังของตัวเองมากเกินไปหรอกนะ แต่แค่ร่างกายนี้มันไม่ใช่สิ่งที่จะพึ่งพาไปได้ตลอด
‘ยิ่งไปกว่านั้นผมต้องหาคำตอบให้ได้ ว่าอะไรทำให้ผมหลุดมาในโลกนี้’
ตอนลืมตาขึ้นมาผมก็พบว่าตัวเองอยู่ในเมืองเทียร์น่า เมืองขนาดมหึมา
นี่จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงหรือ?
บางที… ลึกลงไปในเมืองแห่งนี้ อาจมีความลับบางอย่างที่ผมยังไม่รู้
ถ้าจะหาคำตอบผมก็ต้องมีสถานะที่สูงขึ้น และเพื่อให้ได้สถานะนั้น ก็ต้องหาเงินเพิ่ม
‘หนทางยังอีกยาวไกล’
ผมลุกขึ้นแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง
พรุ่งนี้ต้องไปทำบัตรประจำตัวตั้งแต่เช้า นอนเร็วไว้จะดีกว่า
ผมหลับตา และในพริบตา สติก็จมหายเข้าสู่ห้วงนิทรา
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่งดงาม
ค่ำคืนนี้ช่างเต็มไปด้วยดวงดาว
เหมือนกระดาษสีครามที่เต็มไปด้วยจุดสีระยิบระยับ
สายลมกลางคืนที่เย็นสบายพัดผ่านหญ้าแล้วลูบไล้แก้มของฉันเบา ๆ
ผมมองดูทางช้างเผือกที่พาดผ่านท้องฟ้า ดวงตาจับจ้องไปยังสีสันอันสดใสอย่างไม่อาจละสายตา
ผมไม่รู้สึกแปลกใจเลยว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แค่เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ราวกับถูกดึงดูดด้วยบางสิ่ง
ผมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ กับกางเกงผ้าสำหรับใส่นอน และแน่นอนว่าไม่มีรองเท้า
ทุกก้าวที่เดิน ย่ำผ่านหญ้าด้ว
