คาร์ล แจ็คสันวิ่งหนี แต่เขาไม่แน่ใจเลยว่าคนที่ตามเขาอยู่คือใครแน่
บริวารที่เป็นหนูสามารถตรวจจับได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถระบุพิกัดหรือระบุตัวตนของศัตรูได้
ไม่ใช่เพราะข้อจำกัดทางเวทมนตร์ แต่เพราะข้อจำกัดของความสามารถของคาร์ลเอง
ความคิดที่ว่าอาจเป็นแค่คนจรจัดผ่านมาแถวนี้โดยบังเอิญก็ถูกเขาปัดทิ้งพร้อมเสียงถอนใจ
กลางดึกแบบนี้ ในที่แบบนี้ จะมีแต่พวกไม่น่าไว้วางใจเท่านั้นที่โผล่มา
เขาตรวจดูขวดยาและของอื่น ๆ ที่อยู่ในอ้อมแขน แล้วรีบมุ่งหน้าเข้าไปลึกในตรอก
ร่างกายที่ไม่เคยผ่านการออกกำลังกายมาก่อนทำให้การวิ่งเต็มไปด้วยความทรมาน
‘ถ้าเข้าไปในท่อระบายน้ำได้ เราก็ซ่อนตัวได้แล้ว……!’
แต่ทันทีที่คาร์ลกำลังจะเลี้ยวเข้าไปในทางเข้าท่อใต้ดิน กลับมีคนกลุ่มหนึ่งขวางทางเขาไว้
“อยู่นั่น! คาร์ล แจ็คสัน!”
“จับมันไว้!”
“บัดซบ!”
คาร์ลรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือพวกที่ตามล่าเขาแน่นอน
คงมาจาก Blossom Tier ที่เขาหักหลังมา
“ไอ้พวกสารเลว!”
คาร์ลควักขวดยาออกจากกระเป๋าแล้วขว้างใส่พื้น
ขวดยาแตกกระจาย เกิดควันลอยฟุ้งออกมา
“ถอยไป!”
“หมอบเร็ว!”
พวกตามล่าหน้าซีดแล้วถอยหลังไปทันที
คงนึกว่าเป็นหมอกพิษหรือเวทมนตร์เกี่ยวกับโรคระบาด
‘พวกโง่’
คาร์ลแสยะยิ้มในใจ
‘ก็แค่ม่านควันธรรมดา ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายเลย’
แต่สำหรับพวกที่ไม่รู้เรื่องเวทมน์ดำก็มักจะคิดว่าเป็นของอันตรายเสมอ
‘ง่ายชะมัด’
คาร์ลยิ้มพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้
แต่ทันใดนั้น ก็มี
