“หืม”
โอเซียนอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของโรแนน
“ที่เจ้าหมายถึงก็คือพวกมันตั้งใจจะกำจัดข้าโดยการส่งงานอันตรายๆมาให้ข้าทำแล้วหวังว่าข้าจะรับมือไม่ได้น่ะสิ?”
โรแนนส่ายหัวเบา ๆ แสดงท่าทีว่าไม่เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของโอเซียน
“ตรงกันข้ามเลยต่างหาก”
“ตรงกันข้าม?”
“ที่ผมพูดก็คือ พวกเขามองความสามารถของคุณโอเซียนล้วน ๆ เลยถึงได้ส่งงานนี้มาให้”
“แต่ข้าก็ไปขัดขวางทำงานของพวกมันนะ”
“นั่นแหละคือวิธีที่คุณแสดงให้เห็นว่าคุณเก่ง”
ทันใดนั้นโอเซียนก็เข้าใจในสิ่งที่โรแนนพยายามจะบอก
“ข้าเข้าใจแล้วถึงจะถูกขัดขวางแต่ถ้าคู่ต่อสู้เก่งจริงก็ยังสามารถ….”
“ใช่ พวกเขาจะเปลี่ยนท่าทีทันทีเหมือนพลิกฝ่ามือเลย”
“นี่แหละนิสัยของพวกองค์กรใช่มั้ย”
“องค์กรก็คือกลุ่มคนที่สนใจแค่ ‘ผลกำไร’ เท่านั้นถ้าคุณเป็นนักแก้ปัญหาที่พวกเขาจ้างได้พวกเขาก็พร้อมจะลืมอดีตแล้วจับมือกันใหม่”
แต่โอเซียนยังรู้สึกว่านั่นไม่สมเหตุสมผลนัก
เขาคิดว่าต่อให้องค์กรจะไร้หัวใจแค่ไหนก็ยังต้องมีความขุนเคืองปะปนอยู่บ้าง
‘โลกธุรกิจไม่ใช่ที่ที่แค้นฝังลึกที่สุดในโลกหรือไงกัน?’
เมื่อเห็นโอเซียนยังไม่ค่อยเข้าใจ โรแนนจึงอธิบายต่อ
“แน่นอนถ้าเป็นเรื่องที่เสียหน้าในที่สาธารณะองค์กรก็จะต้องตอบโต้เพราะพวกเขาสนใจเรื่องภาพลักษณ์”
“ต่อหน้าสาธารณะต้องรักษาชื่อเสียงสินะ”
โรแนนพยักหน้าเมื่อเห็นโอเซียนจับประเด็นได้ตรงจุด
“สิ่งที่คุณโอเซียนเจอคราวนี้เป็นแค่เ
