ผมเดินลำพังไปตามตรอกซอกซอยของเมืองยามค่ำคืน
ไม่นานนักผมก็แยกทางกับกลุ่มคนงาน
พวกเขามองผมด้วยสายตาหวาดกลัวเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้
ขณะที่เดินไปตามตรอกขรุขระผมเงยหน้าขึ้นมอง
ถนนว่างเปล่าไร้ผู้คน แต่กลับไม่มืดเหมือนบริเวณโรงงานร้างที่ไม่มีไฟ ที่นี่กลับเต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสว
ไกลออกไป ผมเห็นตึกสูงเสียดฟ้า
“เทียร์นา”
ผมพึมพำชื่อเมืองนั้นเบา ๆ
เทียร์นาเป็นเมืองขนาดมหึมาอย่างแท้จริง แม้สถาปัตยกรรมจะดูเป็นยุคศตวรรษที่ 19 แต่กลับรู้สึกว่าพัฒนากว่านั้นมาก
แสงไฟจากอาคารที่เห็นอยู่ไกลลิบ ทำให้ผมรู้สึกสับสนหลากหลาย
จากคนที่เคยเล่นเกมแฟนตาซียุคกลาง แต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่ท่ามกลางภาพเมืองสมัยใหม่
จากยุคกลางสู่ยุคปัจจุบัน — ถ้าจะนับแค่จำนวนปี ก็คงผ่านมาหลายร้อยปี
เพราะฉากในเกมมีพื้นหลังอยู่ในศตวรรษที่ 14 ฉะนั้นคงผ่านไปเกือบ 500 ปีแน่นอน
เวรเอ๊ย… 500 ปีเป็นขั้นต่ำเลยด้วยซ้ำ
นี่คือโลกที่ผมคุ้นเคย แต่กลับไม่ใช่โลกแบบที่ผมรู้จัก
ในช่วงเวลานั้น คงมีดันเจี้ยน ซากโบราณ และบอสที่ถูกกลืนหายไปตามกาลเวลา
ตอนนี้ผมทำอะไรแทบไม่ถูกนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ผมไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่ารู้จักโลกนี้ดีแล้ว
สิ่งเดียวที่ผมพอพึ่งได้ตอนนี้ ก็คือร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์นี่
‘แต่ยังไงซะ ผมก็อยู่ที่นี่แล้ว’
ผมสามารถมองเห็นกระสุนที่พุ่งเข้ามาแล้วฟันมันกลางอากาศได้
นั่นแทบจะเรียกได้ว่าเกินกว่าคนธรรมดาไปแล้ว
‘ตัวละครของผมในเกมอยู่ท
