ิ๊ก ๆ
ส่วนหัวของเขาเปิดเผยเพียงใบหน้า เผยผิวขาว ผมดำ หน้าตาหล่อเหลาราวกับเจ้าชายจากตระกูลสูงศักดิ์
ชายหนุ่มในชุดเกราะ—โอเชียน—ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์
ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา
บางคนสงสัยว่าตัวเองเมาจนเห็นภาพหลอนหรือเปล่า
โอเชียนควักเงินจากพวกอันธพาลที่เขาปล้นมา แล้ววางไว้บนโต๊ะ
“เฮ้ เจ้าของร้าน รับออร์เดอร์ที”
ทันทีที่เขาเปิดปากพูด ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และพลัง ทุกคนในร้านก็เข้าใจทันทีว่า—เขามีตัวตนอยู่จริง
“นั่นมันตัวอะไรฟะ?”
“อัศวิน? หรือคนบ้าคลั่งพวกอัศวิน?”
“ใครมันใส่เกราะในยุคแบบนี้กันวะ?”
ร้านเหล้าแห่งนี้เป็นที่ชุมนุมของทหารรับจ้าง และพวกทำงานสกปรก
แน่นอนว่ามีบางคนที่เริ่มมองโอเชียนด้วยแววตาไม่ไว้วางใจ หรือแม้แต่ก้าวร้าว
โอเชียนเองก็เหลือบตามองพวกนั้นเหมือนกัน
เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกดาบที่พกติดตัวให้พวกนั้นเห็น
-ข้ามีดาบนะ อย่าคิดล้อเล่น
ออเซียนพูดผ่านภาษากาย
พวกทหารรับจ้างบางคนที่กำลังจ้องมา ก็ล้วงปืนพกจากเอว วางลงบนโต๊ะ
-พวกข้ามีปืน แล้วจะทำยังไง?
พวกเขาสื่อความหมายแบบนั้นกลับมา
“หืม”
โอเชียนเพียงหันหน้ากลับไปด้านหน้า ไม่แสดงท่าทีใด ๆ เหมือนคนไม่อยากยุ่ง
เขาไม่พูดให้พวกนั้นรู้หรอกว่า เขาสามารถฟันกระสุนกลางอากาศได้ หรือแม้แต่หลบกระสุนที่ลั่นใส่หน้าได้
ไม่มีความจำเป็นและต่อให้พูดไป ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี
แต่เหล่าทหารรับจ้างที่ถือปืนกลับหัวเราะเบา ๆ
