ัว มือของโอเชียนก็พุ่งเข้าที่ใบหน้าของเขาก่อน
ใบหน้าของพี่คนโตบิดเบี้ยวเป็นรอยหมัด จมูกแหลกละเอียด ฟันปลิวว่อนกลางสายน้ำเลือด
ร่างของเขาถูกหมัดเดียวซัดกระเด็นข้ามร้าน ทะลุประตูไม้ปลิวออกไปด้านนอก
เสียงหัวเราะในร้านเงียบสนิท ราวกับเวลาหยุดเดิน
“……”
“……”
ทุกสายตามองหมัดของออเซียนที่ยังค้างอยู่ในอากาศ กับประตูร้านที่พังยับ
‘หมอนั่นต่อยคนปลิวขนาดนั้นได้เลยเหรอ?’
‘แค่ดูขนาดตัวพี่ใหญ่ดูทรี ก็น่าจะหนักตั้งเก้าสิบโล’
ขณะที่ทุกคนกำลังอึ้ง น้องชายอีกสองคนก็ลุกพรวด
“พี่ชาย!”
“ไอ้สารเลวเอ๊ย!”
ทั้งสองควักปืนลูกซองสั้นจากเอวออกมาพร้อมกัน เป็นปืนที่อันตรายมากในระยะประชิด
ตั้งแต่ควักปืนจนเหนี่ยวไก ใช้เวลาไม่ถึงวินาที
แต่ก็พอให้ดาบของออเซียนตวัดออกจากฝักได้สองครั้ง
ฉัวะ ฉัวะ
“หา?”
“อะ…อะไรกันเนี่ย…”
ทั้งสองพูดเสียงแผ่ว ขณะที่มองดูปืนในมือของตัวเองที่ตอนนี้ถูกตัดขาดกระจุยตกกระจายบนพื้น
ส่วนที่โดนฟันนั้นเรียบสนิทราวกับใช้มีดคมเฉือน
ขณะที่พวกเขายังไม่ทันตั้งตัวจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโอเชียนก็เก็บดาบกลับเข้าฝักแล้วเหวี่ยงหมัดใส่ทั้งสองคน
–ผัวะ! ผัวะ!
หมัดตรงสองครั้งเข้าเป้าเต็มหน้า ทั้งสองปลิวออกจากร้านตามพี่ชายไปติด ๆ
ร้านเหล้ากลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
ทุกคนตะลึงกับพละกำลังอันเหนือมนุษย์ที่ออเซียนแสดงออกเมื่อครู่
หลังจากเหตุการณ์อื้อฉาวนั้น ออเซียนก็หันไปมองเจ้าของร้านที่ยืนตะลึงอยู่ แล้วเอ่ยเสียงเ
