น
ผมเดินเข้าไปใกล้ผนังด้านหนึ่ง แล้วเอามือแตะเบา ๆ
รู้สึกถึงเศษหินที่แตกร่วนอยู่ใต้ปลายนิ้ว
ลองสูดกลิ่นฝุ่นเข้าไปเล็กน้อย กลิ่นเหม็นฉุนจนแทบอาเจียนก็ลอยเข้าจมูกทันที
“ผิวสัมผัสนี่… เหมือนของจริงเกินไปแล้ว นี่ไม่ใช่ความฝันแน่นอน”
ผมเผลอทำสีหน้าเคร่งเครียดโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเปิดตาขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเหมือนในเกมไม่ผิดเพี้ยน แม้แต่ชุดเกราะที่สวมอยู่ก็ยังเป็นของตัวละครในเกม
ผมไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่
แต่ถ้าจะให้เดา ก็น่าจะเป็นเพราะผมกดปุ่ม “เริ่มตอนต่อไป” ก่อนจะหมดสติ
มันฟังดูไร้สาระสิ้นดี แต่นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง และผมก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับมัน
“ตอนนี้ต้องรีบออกไปก่อน”
อยู่ในสถานที่อับชื้นและมืดแบบนี้นานเกินไป อาจทำให้สติหลุดก็ได้ ผมไม่เคยเป็นโรคกลัวที่แคบมาก่อน แต่บรรยากาศแบบนี้ทำเอาหวั่นใจ
ผมเริ่มเดินต่อไป
เป้าหมายแรกคือออกจากศาลนี้ให้เร็วที่สุด
เมื่อเดินไปได้สักพัก ชุดเกราะที่ตอนแรกอึดอัดก็เริ่มคุ้นตัวขึ้น ร่างกายของผมค่อย ๆ ปรับรับกับน้ำหนักและรูปทรงของมัน
แน่นอนว่าในหัวมีคำถามสารพัดวนเวียนอยู่ไม่หยุด
“นี่ผมเป็นอะไรไปกันแน่? ผมเข้ามาในโลกของเกมจริง ๆ งั้นเหรอ? ถ้าใช่ ตอนนี้ร่างกายของผมก็กลายเป็นตัวละครในเกมแล้วสินะ?”
ในระหว่างที่คิดไป เดินไป พื้นที่เบื้องหน้าก็เปิดออก เป็นลานทรงกลมขนาดเล็ก
ผมหยุดเดินทันที
ถ้าความทรงจำยังไม่ผิด ที่ตรงนี้คือที่ที่ “บอสฝึก
