’ ผมบังคับความกลัวออกไปและก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
จริงๆ แล้วมันน่ากลัวมาก
ตัวผมเมื่อก่อนคงไม่คิดจะเผชิญกับอันตรายเช่นนี้ด้วยซ้ำ
แต่ที่แปลกคือแทนที่ผมจะรู้สึกประหม่าร่างกายของผมกลับร้อนด้วยความตื่นเต้น
ผมอธิบายไม่ได้แต่ฉันรู้สึกกล้าหาญและมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม
ผมถือโล่ไว้ในมือซ้าย และถือดาบไว้ในมือขวา
มันรู้สึกเป็นธรรมชาติอย่างแปลก ๆ ในมือของผม ราวกับว่ามันน่าจะเป็นอาวุธชิ้นแรกที่ผมเคยใช้
ความกล้าหาญที่เพิ่งค้นพบนั้นท่วมท้นมาก
“เอาล่ะ มาทำกันเถอะ” ผมย่อตัวลงและมองไปที่หัวหน้าฝ่ายการสอน
มันยังคงคุกเข่าอยู่อย่างเงียบๆ
ในไม่ช้า มันก็จะเงยหัวที่โค้งงอขึ้น ดวงตาสีแดงเข้มเปล่งประกายผ่านช่องว่างในหมวกกันน็อค
มันจะลุกขึ้นพร้อมกับมีเสียงดังโครมคราม พร้อมกับคว้าหอกที่วางอยู่ข้างๆ และตั้งท่าเหมือนเดิม
ผมจำได้แล้ว นั่นเป็นฉากแนะนำเกม
‘ก่อนอื่น หอกที่อยู่ข้างๆ นั่น… ห๊ะ?’ ในขณะนั้น ผมรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
หอกที่ควรอยู่ข้างๆ บอสสอนผู้เล่นกลับไม่อยู่ที่นั่น
“อะไรนะ? อยู่ที่ไหนล่ะ?” มันไม่ได้หายไปไหนหรอก แค่มีบางอย่างที่ดูเหมือนด้ามหอกอยู่ข้างๆ
ถ้าคุณสามารถเรียกสิ่งที่เกือบจะพังนั้นว่าที่จับได้
ผมสังเกตอาการของหัวหน้าฝ่ายฝึกสอนอย่างระมัดระวัง
โดยที่ผมไม่รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสภาพของมันด้วย
ตอนนี้มันควรจะเงยหัวขึ้นได้แล้ว แต่ยังคงนิ่งอยู่กับที่ ไม่นานผมก็เข้าใจว่าทำไม
‘แต่มันพังไปแล้วใช่
