สายฝนโปรยปรายลงเหนือเมืองชิงเหออย่างเงียบงัน
เม็ดฝนเล็กละเอียดตกกระทบหลังคากระเบื้องเกิดเป็นเสียงสม่ำเสมอ
ภายในหอข่าวสารลับ
ตะเกียงวิญญาณหลายดวงกำลังส่องสว่าง
คัมภีร์รายงานถูกวางเรียงรายเต็มโต๊ะยาว
หลัวเฟิงกำลังนั่งตรวจสอบข้อมูลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ตั้งแต่เครือข่ายข่าวสารขยายออกไปยังเมืองรอบข้าง
ข่าวสารที่หลั่งไหลเข้ามาในแต่ละวันก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า
แต่ในบรรดาข้อมูลนับพันฉบับ
มีบางอย่างผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
…
“นายท่าน”
หลัวเฟิงเดินเข้ามาภายในห้องฝึกของหลินเย่
พร้อมม้วนคัมภีร์สีดำสามม้วน
“เกิดเรื่องขึ้นหรือ”
หลินเย่วางคัมภีร์โอสถลง
สายตาจับจ้องไปยังสีหน้าจริงจังของอีกฝ่าย
“ข้าได้รับรายงานจากสามเมือง”
“ทั้งหมดมีเรื่องเหมือนกัน”
หลัวเฟิงคลี่คัมภีร์ออก
ด้านในปรากฏรายชื่อจำนวนมาก
ผู้ฝึกตน
นักล่าสัตว์อสูร
พ่อค้า
รวมถึงคนธรรมดา
หลายสิบคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
…
“จุดที่เกิดเหตุอยู่ที่ใด”
หลินเย่ถาม
หลัวเฟิงชี้ลงบนแผนที่
ทันที
ดวงตาของทุกคนในห้องก็หรี่ลง
เพราะสถานที่ทั้งหมด
เชื่อมต่อกันเป็นเส้นทางเดียว
และปลายทางของเส้นทางนั้น
คือหุบเขาทมิฬ
ดินแดนรกร้างทางตะวันตกของเมืองชิงเหอ
…
“หุบเขาทมิฬ…”
ซูเฉินพึมพำ
“ข้าเคยได้ยินชื่อ”
“ที่นั่นมีสัตว์อสูรอยู่ไม่น้อย”
“แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องคนหายมากขนาดนี้”