ดประตูทันที
เด็กหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ
“เกิดอะไรขึ้น”
หลัวเฟิงรีบตอบ
“สายข่าวของพวกเราพบคนแปลกหน้าหลายคนเข้ามาในเมือง”
“พวกเขาไม่ได้พักโรงเตี๊ยม”
“และไม่มีใครรู้ที่มา”
หลินเย่หรี่ตาลง
ประสบการณ์จากชีวิตก่อนบอกเขาว่า
คนเช่นนี้มักไม่ใช่คนดี
“จับตาดูต่อไป”
“อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”
“ขอรับ”
หลัวเฟิงค้อมศีรษะก่อนรีบจากไป
แต่ในใจของหลินเย่กลับเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
…
ในเวลาเดียวกัน
ภายในโรงเตี๊ยมร้างทางตอนเหนือของเมือง
ชายชุดดำห้าคนนั่งล้อมโต๊ะไม้เก่า ๆ
บรรยากาศเย็นเยียบจนชวนอึดอัด
ตรงกลางคือชายร่างสูงผู้มีแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า
ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
เขาคือ
“เงาโลหิต”
มือสังหารชื่อดังแห่งดินแดนตะวันออก
ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้น
“หัวหน้า”
“คืนนี้จะลงมือเลยหรือ”
เงาโลหิตพยักหน้า
“ฟางจงจ่ายค่าหัวจำนวนมาก”
“เป้าหมายต้องตายภายในคืนนี้”
“ส่วนคนอื่น…”
“ฆ่าให้หมด”
ทันทีที่สิ้นเสียง
กลิ่นอายสังหารพลันแผ่กระจายไปทั่วห้อง
…
ยามสาม
หอโอสถสวรรค์เข้าสู่ความเงียบ
ผู้คนส่วนใหญ่ต่างพักผ่อนแล้ว
เหลือเพียงยามเฝ้าประตูไม่กี่คน
เงาดำหลายสายปรากฏขึ้นบนหลังคาอย่างเงียบงัน
ไม่มีผู้ใดส่งเสียง
ไม่มีผู้ใดหายใจแรง
พวกมันเคลื่อนไหวรา
