ยามเช้า
เมืองชิงเหอคึกคักกว่าปกติ
ผู้คนจำนวนมากกำลังพูดถึงข่าวเดียวกัน
ตระกูลหลินกำลังจัดงานเลี้ยงใหญ่
เพื่อประกาศแต่งตั้งทายาทคนใหม่
“ได้ยินหรือยัง”
“หลินหยุนจะเป็นทายาทตระกูลแล้ว”
“แน่นอนสิ เขาเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูล”
“ได้ข่าวว่าอีกไม่นานจะทะลุระดับรวบรวมลมปราณแล้ว”
เสียงสนทนาดังขึ้นทั่วตลาด
ภายในหอโอสถสวรรค์
ซูเฉินกำลังกวาดพื้น
เมื่อได้ยินลูกค้าพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็แอบมองหลินเย่ด้วยความกังวล
เพราะทุกคนในเมืองรู้ดี
ว่าอดีตทายาทที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลคือใคร
หลินเย่เพียงนั่งอ่านตำราสมุนไพรอยู่หลังเคาน์เตอร์
สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
ราวกับเรื่องดังกล่าวไม่มีความเกี่ยวข้องกับตน
แต่ในส่วนลึกของดวงตา
กลับมีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน
เขายังจำทุกอย่างได้ดี
วันนั้น
วันที่ถูกทำลายตันเถียน
วันที่ถูกโยนออกจากตระกูลราวกับสุนัขไร้ค่า
รวมถึงใบหน้าของคนทุกคน
โดยเฉพาะ
หลินหยุน
“นายท่าน...”
ซูเฉินเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“ท่านไม่เป็นไรหรือ”
หลินเย่ปิดตำราลง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“เหตุใดข้าต้องเป็นอะไร”
“คนที่ควรกังวลไม่ใช่ข้า”
“แต่เป็นพวกเขา”
ซูเฉินชะงัก
แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด
แต่เขารับรู้ได้ว่า
นายท่านของต
