ต้องเสียใจที่พูดโกหกอย่างแน่นอน
ฟางเจิ้นไห่เกลียดที่สุดคือคนหลอกลวงเขา รอให้เจ้าหนูนี่ขอตายก็ไม่ได้ขออยู่ก็ไม่ได้ถึงจะรู้ว่า การมีชีวิตอยู่ยังสู้ถูกตัดหัวทีเดียวไม่ได้
ทั้งห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด กู้เฉิงกลับทำท่าทางสงบนิ่ง ดูมั่นใจอย่างยิ่ง
เพราะเขาไม่ได้ ‘โกหก’ ทุกสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง
อย่าไปสร้างเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น ของปลอมก็ยังคงเป็นของปลอม ไม่ช้าก็เร็วก็จะถูกคนแฉ
แต่การเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในอีกรูปแบบหนึ่ง ความหมายก็จะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
ประมาณสามชั่วยามผ่านไป ‘วิญญาณ’ ของนักพรตเหมิงซานจึงกลับเข้าร่าง
เขาถอนหายใจยาว สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ดูเหมือนจะใช้พลังไปมาก
“ท่านอ๋องสวรรค์ กู้เฉิงคนนี้พูดโดยพื้นฐานแล้วไม่ผิด ล้วนเป็นความจริง
ศิษย์น้องของข้าบอกว่า เรื่องนี้ในแคว้นตงหลินสร้างความวุ่นวายอย่างมาก พ่อของผู้กำกับคนนั้นเป็นแม่ทัพใหญ่คนหนึ่งของราชสำนัก แม่เป็นผู้อาวุโสของสำนักใหญ่แคว้นตงหลินสำนักเต๋าเสวียนอู่
อีกอย่างกู้เฉิงคนนี้ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของนักพรตอารามไป๋หยุน บังคับสังหารผู้กำกับคนนั้น ช่างเป็นผู้กล้าจริงๆ”
นักพรตเหมิงซานคนนี้ดูเหมือนจะชื่นชมกู้เฉิงอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนจะชื่นชมความกล้าหาญของอีกฝ่าย
ฟางเจิ้นไห่เมื่อได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที เดินไปข้างๆ กู้เฉิง ดึงแขนของเขาขึ้นแล้วหัวเราะเสียงดัง “น้องชายอย่าได้ถือสา พวกเราทำธุรกิ
