้ต่อ
โค่วอันตูและคนอื่นๆ ไล่ฆ่าไปสักพักก็หยุดลง เพราะพวกเขาก็หมดแรงแล้ว
อย่าว่าแต่ปีศาจหลายร้อยตัวเลย ต่อให้เป็นสัตว์ป่าหลายร้อยตัวให้พวกเขามาฆ่า ก็ไม่ใช่ว่าจะฆ่าหมดได้ในเวลาสั้นๆ
อีกอย่างก่อนหน้านี้พวกกู้เฉิงมากันทั้งหมดเจ็ดคน นอกจากคนหนึ่งที่ตอนแรกวิ่งช้าถูกเฒ่าปีศาจหวงสือฆ่าไป ตอนนี้ก็ตายไปอีกสองคน เหลือเพียงสี่คนเท่านั้น
เฉินตังกุยในตอนนี้ดูเหมือนจะเจ็บปวดมาก เขาใช้มือกดปิดดวงตาบนแขนของตนเองอย่างแรง ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วจึงพันแขนกลับไปใหม่
กู้เฉิงยื่นมือไปผ่าท้องของเฒ่าปีศาจหวงสือ อยากจะดูว่ามีแก่นปีศาจอยู่หรือไม่
ปีศาจเมื่อบำเพ็ญเพียรได้ระดับหนึ่งก็จะสร้างแก่นปีศาจขึ้นมา นั่นเป็นของดี แม้ตัวเองจะใช้ไม่ได้ เอาไปขายก็ได้ราคาดี
แต่น่าเสียดาย แก่นปีศาจมีอยู่ แต่กลับแห้งเหี่ยวเหมือนก้อนหิน ถูกธนูปีศาจเย่หลัวดูดพลังไปจนหมดแล้ว
โค่วอันตูมองไปที่กู้เฉิง “นี่พี่กู้ ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี”
กู้เฉิงมองไปที่หุบเขาที่ถูกปิดกั้นไว้ “ข้างหน้าไปต่อไม่ได้แล้ว ไปทางด้านหลังเถอะ ถือโอกาสยืนยันด้วยว่า ทำไมพวกเซียวชั่นถึงต้องหลอกพวกเรา”
ทุกคนเดินผ่านถ้ำ มาถึงภูเขาด้านหลังของเฒ่าปีศาจหวงสือ ในตอนนี้ที่ภูเขาด้านหลังก็มีแต่ศพ ปีศาจน้อยต่างๆ ล้มอยู่บนพื้น ถูกคนฆ่าตาย
คราวนี้ทุกคนก็เข้าใจแล้ว พวกเขาตั้งแต่แรกก็ถูกพวกเซียวชั่นหลอกใช้
แผนที่เซียวชั่นบอกกับพวกเขาคือทั้งสองฝ่ายลงมือพร้อมกัน พวกเขาก่อน แ
