บทที่ 89 – หน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลิน
“ฆ่าคนอีกแล้ว เช้านี้ข้าเพิ่งจะเก็บกวาดเรียบร้อย คิดว่าที่นี่เป็นโรงฆ่าสัตว์หรือไง จ่ายค่าทำความสะอาดพื้นมาเลย หนึ่งร้อยตำลึง”
ชิวเอ้อร์เหนียงเท้าสะเอว คิ้วหลิวตั้งชัน แต่แม้จะโกรธกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังแง่งอนน่ารัก
กู้เฉิงกำลังจะหยิบเงิน หลินเสวี่ยหรันก็รีบพูดขึ้น “ข้าจ่ายเอง ข้าจ่ายเอง”
พูดจบ นางก็รีบหยิบตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงยื่นให้ทันที
“ขอบคุณท่านผู้ใหญ่ที่ช่วยเหลือ ไม่ทราบว่าท่านผู้ใหญ่สังกัดหน่วยไหนของหน่วยพิทักษ์ราตรี” หลินเสวี่ยหรันประสานมือถามกู้เฉิง
กู้เฉิงประหลาดใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรี”
แม้แต่คนอื่นๆ ที่อยู่ในที่นั้นก็มองกู้เฉิงด้วยสายตาประหลาดใจ
เจ้าหน้าขาวคนนี้เป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีรึ ล้อกันเล่นหรือเปล่า
เจ้านี่พูดไม่กี่คำก็บิดหัวคน การกระทำโหดเหี้ยมยิ่งกว่าพวกชาวยุทธภพนอกรีตเสียอีก จะเหมือนคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีได้อย่างไร
หลินเสวี่ยหรันพูดเสียงเบา “ผนึกสุวรรณสะกดมาร ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ในหน่วยพิทักษ์ราตรีของเราจะเลือกอัปเกรดวิชาผนึกสุวรรณนี้ เพื่อใช้รับมือกับภูตผีปีศาจ
ดังนั้นคนที่ใช้วิชานี้ได้ถ้าไม่ใช่พระ ก็เก้าส่วนต้องเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีเราแล้ว”
กู้เฉิงเลิกคิ้ว ดูเหมือนว่านอกจากเกราะนิลแล้ว วิชาผนึกสุวรรณสะกดมารนี้ก็ถูกตีตราว่าเป็นของหน่วยพิทักษ์ราตรีไปแล้ว
“ไม่ต้องเกรงใจ เจ้านั่นปา
