ยด เนื่องจากยังมีบางคนยังไม่กลับมา ดังนั้นต้องรอถึงตอนเย็นถึงจะบอกกับทุกท่านได้”
หลังจากทักทายกันสองสามคำ กู้เฉิงและโค่วอันตูก็ถูกจัดให้ไปพักผ่อน
ในห้อง โค่วอันตูสะกิดกู้เฉิงแล้วถามว่า “พี่กู้ พวกหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลินนี่ไว้ใจได้รึเปล่า”
กู้เฉิงส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้”
“เจ้าไม่ใช่คนของหน่วยพิทักษ์ราตรีหรอกรึ”
กู้เฉิงถามกลับ “เจ้าก็เป็นโจร แต่เจ้ากล้ารับประกันรึว่าโจรทุกสารทิศ โจรใหญ่โจรน้อย พวกเขาคิดเหมือนเจ้าทุกคน
หน่วยพิทักษ์ราตรีใหญ่เกินไป ทุกมณฑลทุกเมืองทุกอำเภอล้วนมีหน่วยพิทักษ์ราตรีอยู่ พวกเขามีนิสัยอย่างไร มีรูปแบบการกระทำอย่างไร ไม่มีใครกล้ารับประกันได้”
โค่วอันตูคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าที่กู้เฉิงพูดก็มีเหตุผล
หลังจากเข้าสู่ยามค่ำคืน คนในหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลินก็ทยอยกลับมากันหมด ทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้า
แต่คนในหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลินนี้น้อยเกินไปหน่อย รวมกันแล้วมีเพียงสิบกว่าคน แต่ฝีมือก็ไม่เลว มีถึงห้าหกคนที่บรรลุระดับเจ็ด ได้รับตำแหน่งผู้ตรวจการณ์ราตรี ที่เหลือก็เป็นระดับแปด
ผู้ตรวจการณ์ราตรีคนอื่นๆ ก็พาชาวยุทธภพนอกรีตกลับมาด้วย มีถึงหกคน ในจำนวนนั้นมีคนหนึ่งที่ทำให้กู้เฉิงต้องมองซ้ำสอง
คนผู้นั้นหนุ่มมาก ดูแล้วอายุเพียงยี่สิบต้นๆ หน้าตาหล่อเหลา มุมปากมักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอ
เขาสวมชุดนักรบสีเทาเก่าๆ ดูเหมือนคนหนุ่มในยุทธภพที่เพิ่งออกเดินทางใหม่ๆ ให้คว
