้ว่าเขาเป็นใคร
เมื่อรองผู้บัญชาการคนนั้นเห็นป้าย สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขามองดูศพบนพื้นแล้วหัวเราะเบาๆ
“ที่แท้ก็เป็นพี่น้องจากเมืองหลวง แต่ไม่ว่าพี่น้องจะมาจากไหน การลงมือฆ่าคนในเขตเมืองอี้หยางของข้า อย่างน้อยก็ต้องให้เหตุผลสักหน่อยใช่หรือไม่ พวกเราเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรี ไม่ใช่โจรเสียหน่อย”
กู้เฉิงพูดเรียบๆ “ท่านก็รู้ว่าข้าเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรี เช่นนั้นท่านไม่รู้หรือว่าคนผู้นี้กล้าตั้งค่าหัวข้าในตลาดมืด
เป็นถึงหน่วยพิทักษ์ราตรีประจำเมือง อย่าบอกนะว่าข่าวสารของพวกท่านย่ำแย่ถึงขั้นนี้ เรื่องแค่นี้ก็ยังไม่รู้”
รองผู้บัญชาการเมืองอี้หยางอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะทันหาข้ออ้าง กู้เฉิงก็ชี้เข้าไปด้านในโดยตรง “เรื่องนี้เป็นความแค้นส่วนตัว ของในขบวนสินค้าอยู่ข้างในข้าไม่ได้แตะต้อง
ของไม่มีเจ้าของสามารถยึดเป็นของหลวงได้เลย เรื่องพวกนี้ให้พวกท่านจัดการก็แล้วกัน”
พอได้ยินคำนี้ รองผู้บัญชาการคนนั้นก็ยิ้มหน้าบานทันที เขาประสานมือคารวะกู้เฉิงแล้วหัวเราะเสียงดัง “สมกับที่เป็นคนจากเมืองหลวง พี่น้องใจกว้างจริงๆ
วางใจได้ เรื่องที่นี่ทั้งหมดมอบให้พวกเราจัดการ พี่น้องเดินทางโดยสวัสดิภาพ”
กู้เฉิงรับป้ายคืนแล้วหันหลังเดินจากไปทันที
ดินแดนเก้าแคว้นทางใต้ แม้แต่หน่วยพิทักษ์ราตรีก็ยังเน่าเฟะถึงเพียงนี้ ดูเหมือนว่าที่ชุยจื่อเจี๋ยพูดนั้นถูกต้อง ที่นี่แม้แต่หน่วยพิทักษ์ราตรีก็ยังเชื่อใจไม่ได้
