บทที่ 85 – ขานชื่อ
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นไม่คาดคิดเลยว่า คนที่พวกเขาต้องการจะฆ่า กลับมาหาถึงที่เอง
เป็นนักฆ่ามาหลายปี เรื่องแบบนี้เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก
ขอทานชราคนนั้นหัวเราะเสียงดัง “ท่านขุนนางผู้นี้ช่างเอาใจใส่เสียจริง รู้ว่าพวกเราเงินไม่เยอะ ไม่สามารถจ่ายเงินให้แก๊งเหล่านั้นมากนักเพื่อใช้สอดส่องได้ นี่คือการมาส่งถึงที่รึ”
ขอทานชราพูดไปพลาง ควบคุมภูตท่องราตรีของเขาให้กลายเป็นเงาดำสายหนึ่ง มาถึงที่เท้าของเขาอย่างเงียบเชียบแล้ว
แต่ในขณะนั้นเขากลับพบว่า สายตาของคนอื่นที่มองเขาดูแปลกไป
ไปดูเป้าหมายรางวัลสิ ดูตัวเองทำไม
“ระวัง”
ชายฉกรรจ์ที่แบกดาบโลหิตอยู่ตะโกนเสียงดัง แต่ก็สายไปแล้ว
ภูตน้อยห้าตัวยกหัวของขอทานชราคนนั้นขึ้นมาบิดไปรอบหนึ่ง เลือดเนื้อที่แหลกละเอียดสาดกระเซ็นออกไป ในวินาทีถัดมา หัวของขอทานชราคนนั้นก็ถูกกู้เฉิงจับไว้ในมือแล้ว ในขณะเดียวกันปราณแท้จริงที่เท้าก็ระเบิดออก เหยียบเงาดำนั้นจนแหลกละเอียด
โยนหัวในมือไปที่โต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ กู้เฉิงกางมือออก “พวกเจ้าเห็นไหม ฆ่าคนจริงๆแล้วมันง่ายมาก ไม่ใช่รึ”
ในที่นั้นเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ต่อมาชายฉกรรจ์ที่แบกดาบโลหิตอยู่ก็ตะโกนเสียงดัง “ฆ่า”
สิ้นเสียง ร่างของเขาก็ขยับ ฟันดาบมาที่กู้เฉิงแล้ว
ดาบโลหิตของเขาสูงเกือบครึ่งคน สันดาบมีฟันเลื่อยรูปเขี้ยวหมาป่าที่น่าเกรงขาม คมดาบปะปนไปด้วยปราณแท้จริงสีเลือด นั่นก็คือนักรบระดับเจ็ดขั้นหลอมกระดูก
