บทที่ 173 มีวาสนา แล้วข้าต้องไปหรือ?
“เดรัจฉาน…เจ้าเดรัจฉานเอ๊ย!”
ภายในค่ายกล ผู้เฒ่าหลินถึงกับมือสั่นด้วยความโกรธ ก่นด่าคำแล้วคำเล่า ยากจะเชื่อว่าตนเองซึ่งเป็นผู้ฝึกตนระดับสูง วัยแปดร้อยปี กลับถูกหนุ่มน้อยคนหนึ่งหลอกเข้าเต็มเปา!
ทว่าแม้โกรธแค้น เขาก็ยังเต็มไปด้วยความฉงนใจ
นั่นมัน “พลังปราณแท้จริงชั้นหนึ่ง” ที่ว่ากันว่าแม้แต่ผู้วางรากฐานขั้นสูงยังต้องแย่งชิงกันด้วยชีวิต เหตุใดลวี่หยางถึงไร้ซึ่งความโลภ? หรือว่าเขาไม่อยากได้?
แท้จริงแล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่เช่นนั้น
ต้องยอมรับว่า สำหรับ “พลังปราณแท้จริงชั้นหนึ่ง” ที่ว่ากันว่าเกี่ยวพันถึงหนทางแห่งเต๋าในภายหน้า ลวี่หยางรู้สึกกระหวัดใจไม่น้อย
ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าเป็นสิ่งที่เจินเหรินบรรพกาลทิ้งไว้!
บัดนี้ในมือเขามีทั้งธงหมื่นวิญญาณของเจินเหรินบรรพกาล รวมถึงคัมภีร์เต๋าดั้งเดิมที่อีกฝ่ายเคยเขียนไว้ เห็นชัดว่ามีวาสนาสัมพันธ์ต่อกัน ไม่น่าจะไม่มีทางคว้าพบโชควาสนาในนั้นได้
‘แต่ถึงมีวาสนา ถึงใจปรารถนา แล้วข้าจำเป็นต้องไปจริงหรือ?’
ในใจลวี่หยางแจ่มชัดยิ่ง ภาพของอรหันต์ฝูหลงที่สิ้นใจไปยังแจ่มชัดอยู่ตรงหน้า!
‘เมื่อจะกระทำสิ่งใดต้องมั่นคง อย่าเร่าร้อนเกินเหตุ และยิ่งอย่าโลภมาก พลังปราณแท้จริงชั้นหนึ่ง… ข้าย่อมสามารถใช้ชีวิตชาติหนึ่งเพื่อแสวงหามันภายหลังก็ยังไม่สาย’
‘ส่วนยามนี้ล่ะ?’
‘แน่นอนว่าคือวางกลฝังหลุม ฆ่ากลบพวกผู้ฝึกตนระดับสูงของพันธมิตรเซียน แล
