บทที่ 82 – แสงสว่างริบหรี่
ความแค้นที่ลูกชายถูกฆ่าไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ แม้ว่ากู้เฉิงจะออกจากแคว้นตงหลินไปแล้ว นางก็ยังคงไม่พอใจ แม้กระทั่งอยากจะตามไปฆ่ากู้เฉิงถึงแคว้นหนานอี๋
แต่ความคิดนี้ยังไม่ทันจะได้เริ่มก็ถูกดับลงแล้ว
ไป๋จื่อเวยเพิ่งจะกลับมาถึงสำนักเสวียนอู่เจินจงก็ถูกเหยียนเสากว้างเจ้าสำนักของสำนักเสวียนอู่เจินจงกักบริเวณ สั่งห้ามนางออกไปข้างนอกอย่างเด็ดขาด
“ศิษย์พี่ ลูกชายคนเดียวของข้าตายอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมือของคนอื่น ข้าอยากจะแก้แค้นก็ยังไม่ได้รึ”
เหยียนเสากว้างอายุสี่สิบกว่าปี ดูใจกว้างและสุขุม เขาได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจ
“ศิษย์น้อง ข้าก็ทำเพื่อเจ้า
แคว้นหนานอี๋ใหญ่กว่าแคว้นตงหลินเสียอีก เจ้าจะไปหากู้เฉิงคนนั้นได้อย่างไร บางทีเจ้าไปถึงแคว้นหนานอี๋ อีกฝ่ายก็กลับมาแล้วก็ได้
อีกอย่างตอนนี้สถานการณ์ในเก้าแคว้นภาคใต้ทั้งหมดก็ไม่ปกติ วุ่นวายไปหมด แม้ว่าฝีมือของเจ้าจะไม่ด้อย บรรลุถึงระดับหกขั้นสูงสุดแล้ว แต่การบุกเข้าไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ก็ไม่แน่ว่าจะเจอเรื่องอะไรเข้า
ที่สำคัญที่สุดคือ เจ้าเป็นผู้อาวุโสของสำนักเสวียนอู่เจินจงของข้า ทุกสิ่งที่เจ้าไปทำภายนอกล้วนเป็นตัวแทนของสำนักเสวียนอู่เจินจงของข้า ในสภาพเช่นนี้ของเจ้า ข้าจะปล่อยเจ้าออกไปได้อย่างไร
คนตายไปแล้วฟื้นไม่ได้ มีโอกาส ความแค้นของเจ้าสำนักเสวียนอู่เจินจงจะแก้แค้นให้เจ้าเอง แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
ไป๋จื่อเวยรู้จักนิสัยของเหย
