ฉิงที่แคว้นกว่างหนิง”
หลันเซียงตะลึงเล็กน้อย “แต่ท่านอาจารย์ เจ้าสำนักได้กักบริเวณท่านแล้ว เขาจะไม่ให้คำสั่งลับของสำนักแก่ท่าน ให้ท่านไปทำเช่นนี้แน่นอน”
ไป๋จื่อเวยกล่าวเรียบๆ “ไม่ต้องใช้คำสั่งลับของสำนัก เจ้าเพียงแค่ส่งข่าวออกไป ลงชื่อของข้าก็พอแล้ว
ขอเพียงเป็นคำสั่งของข้า ต้วนหยวนกงจะต้องไปทำแน่นอน”
หลันเซียงเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ไป๋จื่อเวยก็ถอนหายใจยาว
ไม่เพียงแต่ต้วนหยวนกง สามสิบกว่าปีก่อน ในสำนักเสวียนอู่เจินจงมีคนมากมายที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อนาง
แต่นางกลับหยิ่งทะนง ไม่ยอมเลือกศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักที่ฝีมือด้อยกว่าตนเอง แต่กลับเลือกชายคนนั้น ชายที่ทำให้นางต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
“ตอนนี้ลูกชายของเจ้าถูกคนฆ่าแล้ว เจ้าจะไม่รู้สึกอะไรเลยรึ” ไป๋จื่อเวยมองไปทางทิศตะวันตก พึมพำ
ในขณะที่ไป๋จื่อเวยกำลังบ้าคลั่งอยากจะหาทางแก้แค้นกู้เฉิง ในตอนนี้กู้เฉิงก็ได้ออกจากเขตแดนของแคว้นตงหลิน เข้าไปในอีกแคว้นหนึ่งแล้ว
และเขาก็กังวลว่าสำนักเสวียนอู่เจินจงจะส่งคนมาตามล่า ดังนั้นเขาจึงเลือกเส้นทางทั้งทางหลวงและทางลัดสลับกันไป แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าต่อไปจะไปทางไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำนักเสวียนอู่เจินจงแล้ว
โชคดีที่ เขาไม่ได้พบร่องรอยของคนตามล่าอยู่ข้างหลัง เขาจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก หาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งพักผ่อน แล้วก็เปลี่ยนม้าไปด้วย
ในโรงเตี๊ยม กู้เฉิงถึงจะมีเวลาหยิบของที่ชุยจื่อ
