จับผมไว้ในมือแล้ว ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ดูเหมือนจะไม่เชื่อว่า ตนเองจะตายเช่นนี้“ของที่ข้าต้องการจะเอา ไม่มีใครขวางได้”ถือศีรษะของผู้ตรวจการทหารหงไว้ กู้เฉิงหันหลังเดินจากไปทหารประจำการของเมืองเหอหยางต่างก็แยกทางให้โดยไม่รู้ตัว ไม่มีใครกล้าขวางสิ่งที่ไม่รู้จักคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ในสายตาของทหารประจำการเมืองเหอหยางเหล่านั้น กู้เฉิงโบกมือครั้งเดียวก็เอาศีรษะของผู้ตรวจการทหารของพวกเขามาได้ การมีอยู่เช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับภูตผีปีศาจแล้ว
นักพรตชราโส่วเจินมองดูเงาหลังของกู้เฉิงที่จากไป ถอนหายใจยาว ไม่ได้เข้าไปขวางผู้ตรวจการทหารหงก็ตายแล้ว ขวางไปจะมีประโยชน์อะไรเขาก็แค่รู้สึกว่าตนเองโชคร้าย เข้ามาพัวพันกับเรื่องบ้าๆบอๆเช่นนี้โดยไม่มีเหตุผลถือศีรษะกลับมาถึงอำเภอหลัว กู้เฉิงวางศีรษะลงหน้าหลุมศพของเสี่ยวอี่ภายใต้ยันต์อัคคีสวรรค์พิฆาตมาร ร่างของเสี่ยวอี่ถูกเผาจนหมดสิ้น ดังนั้นหลุมศพตรงหน้าจึงเป็นเพียงสุสานอาภรณ์จ้าวซิงหมิงและคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีอำเภอหลัวทุกคนอยู่พร้อมหน้า พวกเขาเดินตามหลังกู้เฉิง คารวะป้ายหลุมศพหนึ่งครั้งแล้วก็คารวะกู้เฉิงอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง กล่าวเสียงเข้ม “ขอบคุณท่านผู้ตรวจการ”พวกเขาขอบคุณกู้เฉิงที่ช่วยพวกเขาแก้แค้นเสี่ยวอี่คือผู้ที่ช่วยชีวิตพวกเขา ดังนั้นความแค้นนี้เดิมทีควรจะเป็นพวกเขาที่ไปแก้แค้นแต่ถึงแม้พวกเขาจะไปกันทั้งหมด ก็ไม่สามารถฆ่าผู้ตรวจการทหาร
