บทที่ 171 อมิตา…บัดซบ…ภพุทธะ
หนึ่งวันให้หลัง
ลวี่หยางผลักร่างของเปียวเมี่ยวเซียนจื่อที่หมดสติไปเบาๆ ก่อนจะทอดถอนใจยาวอย่างแผ่วพลิ้ว ในความเป็นจริง เขาเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดหาทางอื่นนอกเหนือจากการถ่ายพลัง
เช่นการใช้ธงหมื่นวิญญาณกลั่นเปียวเมี่ยวเซียนจื่อให้กลายเป็นวิญญาณธง
ทว่าแผนนี้กลับล้มเหลวโดยสิ้นเชิง วิญญาณแท้ของเปียวเมี่ยวเซียนจื่อนั้นกลับไม่อยู่ภายในร่างกาย ธงหมื่นวิญญาณจึงไม่อาจดูดกลืน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการกลั่นให้แปรเป็นวิญญาณธง
เขาจึงจำต้องถอดชุดลงมือด้วยตนเอง
ภายใต้ศึกอันร้อนแรงสามร้อยกระบวนท่า บดขยี้จนเปียวเมี่ยวเซียนจื่อสติหลุดร่ำไห้ขอชีวิต ในที่สุดลวี่หยางก็ถ่ายพลังได้ความลับที่ตนต้องการมาอย่างสมบูรณ์
“ราชโองการแท้จารอักขระทองแห่งวังจักรพรรดิ”
นี่คือความลับลึกที่สุดในใจของเปียวเมี่ยวเซียนจื่อ อีกทั้งยังเป็นรากฐานของพันธมิตรเซียน ตลอดจนโลกบำเพ็ญเซียนปี้หยางทั้งผอง และเหตุผลก็เรียบง่ายยิ่ง
สิ่งที่เรียกว่า “รากวิญญาณ” ล้วนแยกตัวออกมาจากของวิเศษนี้!
ทว่า ของวิเศษชิ้นนี้แต่แรกมิได้ถือกำเนิดขึ้นเอง ทว่าเป็นสิ่งที่คนนอกนำเข้ามา หากจะสาวรากของมัน ต้องย้อนกลับไปถึงคราแรกเริ่มที่พันธมิตรเซียนถือกำเนิดเมื่อหลายพันปีก่อน
“ที่ข้าสงสัยไว้แต่แรก…ไม่ผิดจริงๆ”
ในยุคที่พันธมิตรเซียนเพิ่งตั้งขึ้น โลกบำเพ็ญเซียนปี้หยางยังเป็นเพียงแดนไร้ระเบียบ เหล่าผู้ฝึกตนในพื้นถิ่นได้เปิดศึกกับมารฟ้าจาก
