ลำนี้ได้ ไม่ใช่คนธรรมดำแน่นอนว่ำเงื่อนไขคือกู้เฉิงไม่ตำยและท ำส ำเร็จทันใดนั้นผู้อำวุโสของตระกูลโจวคนหนึ่งก็พูดเสียงหนัก “เอำล่ะเรื่องวันนี้ก็ประชุมกันถึงตรงนี้ ทุกคนยังมีอะไรจะพูดอีกไหม”โจวเจี้ยนซิงยื่นมือออกมำ “เดี๋ยวก่อน ข้ำมีเมื่อเร็วๆ นี้ตระกูลไม่ได้ขุดพบโบรำณสถำนของส ำนักเต๋ำแห่งหนึ่ง ได้ของมำมำกมำยต้องหำคนจำกส ำนักเต๋ำมำประเมินคุณค่ำหน่อยรึช่วยเพิ่มคนให้ข้ำหน่อย เจ้ำส ำนักเต๋ำเสวียนแห่งเมืองเหอหยำงอวี๋ไป่เชียน”
ผู้อำวุโสคนนั้นประหลำดใจ “อวี๋ไป่เชียนรึ ท ำไมข้ำไม่เคยได้ยินชื่อนี้มำก่อน เขำเป็นนักพรตผู้ทรงคุณวุฒิสำยไหนของส ำนักเต๋ำ”โจวเจี้ยนซิงเกำหัว “ดูเหมือนจะไม่ใช่สำยไหนเลย เมื่อเร็วๆ นี้ข้ำไม่ได้ไปดูแลเมืองเหอหยำงรึ ถือว่ำเป็นคนรู้จักคนหนึ่ง ผู้อำวุโสช่วยส่งบัตรเชิญไปให้หน่อยก็แล้วกัน”ผู้อำวุโสคนนั้นได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ถำมอะไรมำกโจวเจี้ยนซิงอำจกล่ำวได้ว่ำเป็นสำยตรงของตระกูลโจว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เขำย่อมไม่มีควำมคิดเห็นอะไรหยิบนกกระเรียนกระดำษวิญญำณออกมำอีกตัวหนึ่ง โจวเจี้ยนซิงก็เขียนจดหมำยตอบกลับกู้เฉิงฉบับหนึ่งลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ โจวเจี้ยนซิงมองไปยังทิศทำงของเมืองเหอหยำง ในแววตำมีควำมอยำกรู้อยำกเห็นปรำกฏขึ้นสิ่งที่กู้เฉิงให้เขำท ำเขำก็ท ำไปหมดแล้ว เขำก็อยำกจะรู้เหมือนกันว่ำ กู้เฉิงจะสำมำรถท ำได้ถึงระดับไหนอ ำเภอหลินตง กู้เฉิงหลังจำกเห็นจดหมำยตอบกลับของโจวเจี้ยนซิงแล้
