วยพิทักษ์ราตรีเมืองหลวงหลังจากดูเมิ่งหานถังออกกระบี่หนึ่งครั้งก็ตัดสินใจทันที รับเขาเข้าหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองหลวงตอนที่จากลา คนส่วนใหญ่ในหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองเหอหยางก็มาส่งชุยจื่อเจี๋ยส่ายหน้าเบาๆ “เส้นทางที่เจ้าเลือกเอง ข้าก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากแล้ว เมืองหลวงน ้าลึก ระวังตัวด้วย”เมิ่งหานถังพยักหน้า “ขอบคุณท่านสำหรับความดูแลตลอดหลายปีที่ผ่านมา”ด้วยนิสัยใจคอที่แย่ของเขา ก็มีแต่ชุยจื่อเจี๋ยที่ทนเขาได้ หากเปลี่ยนเป็นผู้บัญชาการใหญ่คนอื่นที่ใจแคบกว่านี้ เกรงว่าคงจะหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาทุกฝีก้าวกู้เฉิงก็เดินเข้าไปพูด “ขอให้ท่านเดินทางสู่ความสำเร็จ ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว”
พูดจบ กู้เฉิงก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งมอบให้เมิ่งหานถัง“จริงสิ ท่าน หลังจากไปถึงเมืองหลวงแล้ว รบกวนช่วยนำจดหมายฉบับนี้ไปมอบให้ท่านย่ากู้แห่งจวนจงหย่งโหวด้วย”ในความทรงจำของกู้เฉิง ท่านย่ากู้คนนี้ดีกับเขามากจริงๆ เป็นความรักที่เอ็นดูอย่างไม่มีเงื่อนไขรวมถึงชื่อรองฉางอันที่ท่านย่ากู้ตั้งให้เขา ก็ไม่ใช่ความหมายที่ยิ่งใหญ่ว่าใต้หล้าสงบสุข แต่เป็นเพียงแค่ต้องการให้เขามีชีวิตยืนยาวปลอดภัยหลังจากมาถึงแคว้นตงหลิน กู้เฉิงเพียงแค่หลังจากเข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรีอย่างเป็นทางการแล้วก็ส่งจดหมายไปเมืองหลวงฉบับหนึ่งเพื่อรายงานความปลอดภัย ตอนนี้ผ่านไปหลายเดือนแล้ว เขาก็กลัวว่าท่านย่ากู้จะเป็นห่วง พอดีกับที่เมิ่งหานถังจะไปเมืองหลวง จึงฝากเขาใ
