ยใน“ไม่เป็นไรแล้ว พาเขาลงไปรักษาเถอะ”ชุยจื่อเจี๋ยโบกมือ สั่งให้ทหารเกราะนิลเหล่านั้นปิดล้อมที่เกิดเหตุไว้ก่อน หลังจากทำความสะอาดหนังคนและหนองสีดำในเมืองซูเจียทั้งหมดแล้ว ถึงได้พาคนจากไปโจวเจี้ยนซิงก็กล่าวคำอำลากับกู้เฉิงเช่นกัน เขาต้องกลับไปรายงานเรื่องนี้ที่ตระกูลโจวด้วย
ทุกคนจากไปหมดแล้ว ซูเจิ้นตงที่ถูกพันแผลที่แขนกลับถูกทิ้งไว้ที่เมืองซูเจียเพียงลำพังคนทั้งเมืองตายไป ไม่ว่าจะเป็นสำหรับหน่วยพิทักษ์ราตรี หรือสำหรับตระกูลโจวล้วนเป็นเรื่องใหญ่ ในเวลานี้ ใครจะไปสนใจว่าคนบ้าคนหนึ่งจะเป็นอย่างไรในเมืองซูเจียที่เงียบสงัดแม้ในเวลากลางวัน ซูเจิ้นตงลุกขึ้นยืนฉีกผ้าพันแผลที่คนของหน่วยพิทักษ์ราตรีก่อนหน้านี้พันให้เขาออกแผลหายสนิทเหมือนใหม่เขาดึงที่ใบหน้าของตนเองอย่างแรง ใบหน้าที่แต่เดิมน่าเกลียดน่ากลัว เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกลับถูกเขาฉีกหนังคนออกมาชั้นหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ งดงามจนแทบจะแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงลูบไล้ใบหน้าของตนเอง มุมปากของซูเจิ้นตงก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเส้นหนึ่ง แข็งทื่ออย่างยิ่ง ราวกับเพิ่งจะเรียนรู้ที่จะยิ้ม“ชั้นแล้วชั้นเล่า ในที่สุดก็วาดหนังที่เป็นของข้าเองได้แล้ว วาดกระดูกได้แล้ว เมื่อไหร่ ถึงจะวาดหัวใจได้สักดวงนะ”ที่ห้องลับของหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองเหอหยาง กู้เฉิงได้ปิดด่านมาครึ่งเดือนแล้ว
ครั้งนี้เขาปิดด่านส่วนใหญ่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ รักษาอาการบาดเจ็บจากก
