่นนี้นี่เป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้วแม้ว่าตอนกลางคืนเขาจะดื่มเหล้ากับโจวเจี้ยนซิงไปบ้างแล้วจึงเข้านอน แต่เหล้าเพียงเล็กน้อยก็ไม่น่าจะทำให้กู้เฉิงฝันร้ายได้เรื่องผิดปกติย่อมมีปีศาจ ฉากต่างๆ ในฝันร้ายราวกับกำลังเตือนอะไรบางอย่างแก่กู้เฉิง เตือนถึงสิ่งที่เขาลืมไปพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง กู้เฉิงรินชาเย็นถ้วยหนึ่ง ดื่มรวดเดียวจนหมด ความเย็นยะเยือกทำให้กู้เฉิงรู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งตัว ในขณะเดียวกันเขาก็นึกออกในที่สุดว่าสิ่งที่ตนเองลืมไปคืออะไรจะว่าลืมไปก็ไม่ถูกนัก แต่เป็นเพราะตั้งแต่เข้ามาในเมืองซูเจีย กู้เฉิงก็รู้สึกอึดอัดมาโดยตลอด แต่ที่ว่าอึดอัดตรงไหน เขากลับบอกไม่ถูก
จนกระทั่งดวงตานับไม่ถ้วนในฝันร้ายเมื่อครู่เตือนเขา เขาถึงได้รู้สึกอึดอัดเพราะเขานึกขึ้นได้ทันทีว่า คนในเมืองซูเจียทุกคน ดวงตาของพวกเขาเหมือนกันทุกประการหน้าตาของแต่ละคนแตกต่างกัน แต่หากไม่สนใจหน้าตาของคนเหล่านั้น นึกย้อนถึงดวงตาของพวกเขาในสมอง ดวงตาของทุกคนกลับเหมือนกันทุกประการ ราวกับวาดออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันคนทั้งเมืองซูเจีย ล้วนมีปัญหาและเมื่อคิดดูตอนนี้ สัตว์ประหลาดที่เขาหาเจอนั้นก็มีปัญหามากเช่นกัน ปัญหาอยู่ที่ว่า ราบรื่นเกินไป ราบรื่นจนกู้เฉิงรู้สึกแปลกใจกู้เฉิงนับเป็นคนที่ค่อนข้างละเอียดรอบคอบ ดังนั้นก่อนที่จะมาเขาจึงได้คิดหาวิธีการสืบสวนเรื่องของซูเจิ้นซิงไว้หลายวิธีแล้วผลคือวิธีการเหล่านั้นกลับไม่ได้ใช
