วเจี้ยนซิงในตอนนี้เพราะเพิ่งจะถูกปลุกให้ตื่นจากความฝัน แทบจะกลายเป็นเส้นตรงแล้ว“ข้าบอกเลยนะพี่กู้ ท่านรู้ไหมว่าการรบกวนความฝันของคนอื่นเป็นเรื่องที่ไม่สุภาพอย่างยิ่ง”“ฝันดีค่อยฝันต่อทีหลัง เรื่องมันไม่ค่อยจะดีแล้ว”“ข้าไม่ได้ฝันดี”ไม่สนใจคำแก้ตัวของโจวเจี้ยนซิง กู้เฉิงเล่าเรื่องที่ตนเองสังเกตเห็นว่าไม่ถูกต้องทั้งหมดให้ทุกคนฟังหลังจากฟังจบโจวเจี้ยนซิงก็สงสัย “แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของพี่กู้ ไม่มีหลักฐานโดยตรงเลยนะ”ตอนนี้โจวเจี้ยนซิงเริ่มสงสัยแล้วว่ากู้เฉิงจะเป็นโรคหวาดระแวงไปแล้ว เรื่องราวจบลงด้วยดีก็ไม่ดี นี่ก็นับเป็นจุดน่าสงสัยรึหรือว่าพวกหน่วยพิทักษ์ราตรีเหล่านี้อยู่กับภูตผีปีศาจมานานเกินไป เลยทำให้แต่ละคนกลายเป็นคนขี้ระแวงไปแล้ว
“หากมีหลักฐานจริงๆ สัตว์ประหลาดพวกนั้นคงจะมาขี่คอพวกเราแล้ว”เมื่อเห็นท่าทีของกู้เฉิงในตอนนี้ โจวเจี้ยนซิงก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่นเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที สีหน้าซีดขาวลง “ในเมื่อท่านบอกว่าคนทั้งเมืองซูเจียมีปัญหา เช่นนั้นของที่เรากินไปตอนกลางคืนมากมาย จะมีปัญหาด้วยรึเปล่า”ตอนกลางคืนแพะย่างทั้งตัวไม่กี่ตัวนั้นเขากินไปมากที่สุด แพะตัวหนึ่งถูกเขากินไปครึ่งตัวกู้เฉิงส่ายหน้า “ไม่หรอก หากพวกเขากล้าทำอะไรกับอาหารพวกเราคงจะสังเกตเห็นนานแล้ว”ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยวอี่ที่เป็นผู้บำเพ็ญปราณระดับแปดแล้ว หรือกู้เฉิงเองที่มีภูตหัวใจอยู่ในตัว ก็สามารถหลีก
