หรือจะให้ถูกก็คือเสียงภูตจอแจคนรับใช้ที่เดินไปมาล้วนมีสีหน้าแตกต่างกันไป ผิวซีดขาว เห็นได้ชัดว่าเป็นภูตทั้งสิ้นกู้เฉิงและคนอื่นๆ ถูกภูตเฝ้าประตูนำไปนั่งที่ห้องโถงใหญ่ รอบๆยังมีภูตหน้าตาประหลาดนั่งอยู่ด้วย บางตนหน้าซีดทาแก้มแดงเหมือนหุ่นกระดาษบางตนผิวหนังมีตุ่มหนองเน่าเปื่อยเหมือนคางคกยักษ์บางตนปากแหลมแก้มตอบ สวมเสื้อคลุมสีเทาหนา สายตาล่อกแล่กมองไปทั่วสรุปคือ ไม่มีใครดูเหมือนคนเลย
ทันใดนั้น ชายชราในชุดพ่อบ้านก็เดินออกมา เขาเป็นภูตที่ดูเหมือนคนที่สุดในบรรดาภูตทั้งหมดพ่อบ้านชราประสานมือคารวะทุกคนที่นั่งอยู่ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม“วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของนายหญิงข้า ทุกท่านกินดื่มให้เต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจ มาเร็ว เข้ามาเสิร์ฟอาหาร”พ่อบ้านชราร้องตะโกนออกไปข้างนอก ศีรษะบิดหมุน 180 องศาอย่างน่าประหลาด บนท้ายทอยของเขายังมีใบหน้าอีกหน้าหนึ่ง เป็นใบหน้าภูตที่บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ หน้าเขียวเขี้ยวโง้งกู้เฉิงถอนหายใจยาว พ่อบ้านภูตตนนี้ให้ความรู้สึกไม่ด้อยไปกว่าภูตอดอยากเลย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่แกนกลางของดินแดนภูตแห่งนี้สาวใช้หุ่นกระดาษทีละคนหน้าซีดทาแก้มแดงประหลาด ร่างกายแข็งทื่อ นำอาหารเลิศรสมาวางบนโต๊ะตรงหน้าทุกคนยังมีคณะสาวใช้กำลังแสดงร่ายรำขับร้องแต่พอเต้นๆ ไปหัวก็หลุดออกมา พอใส่กลับเข้าไปหน้ากลับหันไปด้านหลัง แล้วก็เต้นต่อ ภาพประหลาดแบบนี้ทำให้คนหมดความอยากอาหารบนโต๊ะมีทั้งไก่ เป็ด ปลา เนื้อ อาหา
