ันต์ขาวของตนเองกลับมา ลิ้นที่ขาดไปแล้วของภูตอดอยากกลับม้วนกระบี่เหมันต์ขาวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ พันมันไว้อย่างแน่นหนาก่อนหน้านี้ตอนที่เมิ่งหานถังลงมือ แม้จะถูกภูตอดอยากกดดันเขาก็ยังคงมีท่าทีสงบนิ่งแต่ในตอนนี้เมื่อกระบี่เหมันต์ขาวไม่ได้อยู่ในมือ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในที่สุด
เมิ่งหานถังเป็นนักกระบี่โดยแท้ ตั้งแต่เริ่มฝึกยุทธ์ก็ฝึกแต่กระบี่ไม่ฝึกฝนวิชาหมัดเท้าและวิชาลับของสำนักเต๋าใดๆ สำหรับเขาแล้วกระบี่ก็คือชีวิตของเขา เขาไม่ต้องการสิ่งอื่นใดในตอนนี้เมื่อไม่มีกระบี่ เขาก็เท่ากับไม่มีพลังต่อสู้ไปกว่าครึ่งไอเย็นรอบตัวของภูตอดอยากสลายไป แต่ดวงตาทั้งสองกลับยิ่งเต็มไปด้วยความพยาบาท ไอเย็นรอบตัวถึงกับก่อตัวเป็นวังวนขนาดเล็ก ห่อหุ้มเมิ่งหานถังไว้ ดึงเขา ต้องการจะดึงเขามาอยู่เบื้องหน้าของตนเองในตอนนี้เอง ร่างของกู้เฉิงก็เคลื่อนไหวขึ้นทันที กลับบุกเข้าไปโจมตีด้านหลังของภูตอดอยากตนนั้นโดยอัตโนมัติจ้าวซิงหมิงและหวังฉีต่างก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ เจ้าเด็กนี่บ้ารึไง การต่อสู้ที่มีพลังระดับนี้เขาก็กล้าเข้าไปยุ่งไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากจะช่วยเมิ่งหานถัง แต่พลังของจ้าวซิงหมิงหมดแล้ว หวังฉีถนัดแต่การต่อสู้ระยะประชิด แต่ในตอนนี้ขอเพียงเขาเข้าไปในวังวนนั้น เมิ่งหานถังสามารถต้านทานได้ เขาเกรงว่าจะถูกดูดเข้าไปในปากของภูตอดอยากตนนั้นโดยตรงกู้เฉิงแน่นอนว่าไม่ได้ไปตาย แต่เขาไม่อยากจะทิ้งโอกาสแบบนี้ไปขอเพียงฆ่าปีศา
