เมืองหลวงต้าเฉียน จวนจงหย่งโหวคนรับใช้สามคนยืนอยู่หน้าจางซื่อด้วยสีหน้าละอายใจ เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้จางซื่อฟังแน่นอนว่าพวกเขาปกปิดเรื่องที่ในท้ายที่สุดถูกกู้เฉิงหลอกล่อพอไล่ตามไปทันจึงพบว่าเป็นเพียงม้าเปล่าหลังจากฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว จางซื่อไม่ได้ด่าว่าพวกเขา เธอเพียงแต่รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัวเจ้าเด็กเปรตนั่น… กู้เฉิง เขาเก่งกาจขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดกัน เขาเป็นผู้ฝึกตนตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สำคัญที่สุดคือ เรื่องเหล่านี้ตนเองกลับไม่เคยรู้เลยเมื่อนึกถึงเมื่อก่อนที่อยู่ในจวน กู้เฉิงมีรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา ทุกครั้งที่พบหน้าก็จะเรียกตนเองว่าท่านอาสะใภ้อย่างนอบน้อม ในตอนนั้นเขารู้แล้วหรือไม่ว่าตนเองคิดจะทำอะไร แต่เขากลับอดทนมาโดยตลอด“ปล่อยเสือกลับเข้าป่าเสียแล้ว”จางซื่อถอนหายใจยาว
ในจวนจงหย่งโหว เธอเป็นฮูหยินใหญ่รองจากท่านย่ากู้ บางครั้งคำพูดของเธอก็ยังมีน ้าหนักมากกว่าท่านย่ากู้เสียอีกแต่อิทธิพลของเธอ แม้จะนับรวมตระกูลเดิมของเธอเข้าไปด้วย ก็ไม่สามารถส่งไปถึงแคว้นตงหลินได้………………บนเส้นทางภูเขาที่ขรุขระ กู้เฉิงพยายามสังเกตร่องรอยการเดินทางของผู้คนอย่างละเอียดเพื่อคลำทางไปข้างหน้าเขาหลงทางแล้วหลังจากหลบหนีออกจากโรงเตี๊ยมแห่งนั้น เนื่องจากเวลากระชั้นชิด ในตอนนั้นกู้เฉิงยังได้รับบาดเจ็บ เขาจึงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เลือกทิศทางตรงกันข้ามกับคนรับใช้สามคนแล้วควบม้าหนีไป ผลปรากฏว่าวิ่งเข้ามาในภูเขาจนหลง
