เมืองหลวงต้าเฉียน เขตมู่หยาง บนโรงเตี๊ยมเล็กๆ ริมถนนฉางอันหลังจากส่งกู้เฉิงเสร็จ จางซื่อก็รีบพากู้เจิ้งขึ้นรถม้ามาที่นี่ทันทีแล้วผลักประตูห้องส่วนตัวห้องหนึ่งเข้าไปนักพรตที่เคยใช้ภูตปัญจอวัยวะลอบสังหารกู้เฉิงนั่งอยู่ในนั้นภูตหัวใจของเขาถูกกู้เฉิงกลืนเข้าไปในพื้นที่จี้หยกแล้ว แต่เขาเลี้ยงภูตด้วยอวัยวะภายในของตัวเอง ไม่ถือว่าเป็นคนอีกต่อไปแล้วแม้จะไม่มีหัวใจแต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ดี เพียงแต่ใบหน้าซีดขาวไปหน่อย“ท่านหญิงมาถึงช้าจริง ข้ารอท่านอยู่นานแล้ว เลยสั่งชาต้าหงเผาชั้นเลิศมาหนึ่งกา เดี๋ยวท่านหญิงอย่าลืมจ่ายเงินด้วย”นักพรตบ่นพลางจิบชาคำหนึ่งจางซื่อแค่นเสียงเย็นชา “เลิกพูดไร้สาระ หาคนมาได้หรือยัง”นักพรตตบมือสองครั้ง ชายสองคนเดินออกมาจากหลังฉากกั้นในห้องคนหนึ่งเป็นนักดาบตาเดียวในชุดขาว อายุสามสิบกว่าปี ใบหน้าเย็นชา
อีกคนหนึ่งยิ่งแปลกประหลาด เขาร่างกายผอมแห้ง ใบหน้าซูบซีด เหมือนป่วยหนักแต่แขนซ้ายของเขากลับใหญ่โตบวมเป่ง พันด้วยผ้าป่านเป็นชั้นๆ ดูแล้วขัดตาอย่างยิ่งนักพรตชี้ไปที่นักดาบตาเดียวในชุดขาวแล้วพูด “นี่คือหานถิงศิษย์ทรยศจากสำนักดาบทำลายอาคมแคว้นเหอเยี่ยน ดาบทำลายอาคมนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลัง เมื่อฝึกฝนจนชำนาญแล้ว พลังดาบที่ปล่อยออกมาสามารถทำลายวิชามายาและอาคมชั่วร้ายได้ คมกริบที่สุด”นักพรตชี้ไปที่ชายประหลาดที่ดูป่วยกระเสาะกระแสะอีกคน “นี่คือ ‘หัตถ์อสูร’ อูเชียนสิง ศิษย์ทรยศจากตระก
