สนามกีฬาของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1
วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆ
แสงแดดอบอุ่นส่องลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยพลังของเหล่าวัยรุ่น
การมาถึงของซูเฉินก่อให้เกิดความวุ่นวายไม่น้อย
ฝูงชนถอยห่างออกจากเขา ราวกับกำลังหลีกเลี่ยงน้ำหลากหรือมอนสเตอร์
มีเพียงเซี่ยหลิงหยุนเท่านั้นที่เดินสวนฝูงชนมายืนอยู่ข้างเขา “มาถึงสักที…”
ซูเฉินพยักหน้าให้เธอ
จากนั้นเขามองไปยังกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ไกลออกไปซึ่งเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เขาพูดอย่างจนใจ “เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแท้ๆ แต่พอได้กลับมาเจอกัน กลับไม่มีใครทักทายฉันเลยสักคำ”
“ฉันไปทำอะไรให้พวกเขาเหรอ? ทำไมต้องเมินกันด้วย?”
เซี่ยหลิงหยุนจับแขนเขาแล้วเอามือปิดปากพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “นายซัดพวกเขาจนเละ ใครจะกล้าเข้าใกล้นายล่ะ?”
“ฟ้าดินเป็นพยานได้เลย ฉันบริสุทธิ์จริงๆ พวกเขาหาเรื่องเองทั้งนั้น” ซูเฉินยักไหล่
ทั้งสองคุยกันอยู่สักพักเพื่อฆ่าเวลา
ผ่านไปไม่นาน เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากท้องฟ้า
หลังจากนั้น วงเวทขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
วงเวทนั้นเปล่งแสงออกมา และแสงนั้นก็ค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ
นี่คือวงแหวนเทเลพอร์ตเข้าสนามสอบ
“ถ้าพวกเรากลายเป็นคู่ต่อสู้กันทีหลัง นายจะช่วยออมมือให้ฉันได้มั้ย?” เซี่ยหลิงหยุนถามขึ้นอย่างกะทันหัน
นี่เป็นคำถามง่
