็ยังน้อยมาก
เซี่ยหยุนถอนหายใจแล้วพูด “แม้ออกจากดันเจี้ยนจะทำให้ติดเอฟเฟกต์อ่อนแอครึ่งวัน แต่ก็ยังดีกว่าตายอยู่ในนี้”
“ไปกันเถอะ หลิงหยุน…”
เซี่ยหลิงหยุนส่ายหน้า เดินไปยืนข้างซูเฉิน แล้วพูด “ไม่ ฉันเลือกที่จะ… เชื่อในตัวซูเฉิน!”
“นี่เธอ!” เซี่ยหยุนไม่คิดว่าเซี่ยหลิงหยุนที่ปกติสุขุมและเยือกเย็น จะโดนความรักครอบงำได้ขนาดนี้
นี่มันระดับนรกนะ! จะไปสู้ได้ยังไง?
ช่างเถอะ… เดี๋ยวโดนมอนสเตอร์ตีสักรอบก็คงยอมเชื่อฟัง
เธอคิดแบบนั้น แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ
ในใจตัดสินใจว่า กลับไปจะต้องไปบอกลุงให้รู้เรื่องนี้
ต่อให้ต้องเป็นคนร้าย ถูกเซี่ยหลิงหยุนเกลียด ก็ต้องแยกทั้งคู่ออกจากกันให้ได้
ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยของซูเฉิน สักวันต้องพาเซี่ยหลิงหยุนไปตายแน่
ในขณะเดียวกัน เหวินซินก็พยายามบังคับให้ซูเฉินออกจากดันเจี้ยน เธอพยายามจะคว้าตัวเขา
แต่ซูเฉินหลบด้วยสกิลเทเลพอร์ต “พี่ซิน ดูพลังของผมก่อนแล้วค่อยพูด!”
“ก็ได้! ฉันก็อยากเห็นเหมือนกันว่านายจะเก่งอย่างที่พูดไหม?” เหวินซินโมโหจนหน้าแดง มือเท้าเอวพลางตะโกนใส่
เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสงบลง ซูเฉินก็รีบใช้สกิลอัญเชิญก็อบลินและอัญเชิญโครงกระดูก
ทันใดนั้น…
เซี่ยหยุนกับเหวินซินก็เห็นภาพที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นแม้แต่ในความฝัน
วงเวทอัญเชิญปราก
