เมื่อเดินฝ่าหมอกไปข้างหน้า ซูเฉินถึงกับพูดไม่ออกเล็กน้อย
เขาหันไปมองด้านข้าง
ลั่วเสี่ยวหยูกำลังกอดแขนเขาแน่น สีหน้าตึงเครียด มองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง
“ไม่มีมอนสเตอร์แล้ว เธอไม่ต้องเกาะฉันแน่นขนาดนั้นก็ได้” ซูเฉินเตือน
หลักๆ ก็เพราะท่าทางของยัยนี่มันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่
ถึงเธอจะดูตัวเล็กน่ารัก แต่ก็เป็นผู้หญิงโตแล้ว
แถมก็มีสัดส่วนอยู่เหมือนกัน พอกอดแน่นขนาดนี้ มันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดการเสียดสี… เอ่อ…
“ฉันไม่เชื่อ!”
“มืดขนาดนี้จะไม่มีมอนสเตอร์ได้ยังไงฒ”
“มันเป็นความผิดของนาย!”
“ใครเขามาสำรวจดินแดนลับโดยไม่เตรียมอุปกรณ์ให้แสงสว่างกัน… ฮือๆ!”
ลั่วเสี่ยวหยูพูดทั้งน้ำตา
ตอนเธอยังเด็ก ทุกครั้งที่ทำผิด หรือพูดให้ถูกคือทุกครั้งที่โดนน้องสาวใส่ร้าย
เธอจะถูกขังไว้ในห้องมืด เธอจึงกลัวความมืดมาก
สภาพแวดล้อมตอนนี้ สำหรับเธอแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับการถูกโยนเข้าไปในห้องมืดนั้นเลย
รู้สึกอึดอัดไปหมด!
แต่ถึงอย่างนั้น…
ลั่วเสี่ยวหยูกอดแขนซูเฉินแน่นขึ้นอีก และถอนหายใจเบาๆ
แขนข้างนี้ทั้งแข็งแรง อบอุ่น และมั่นคง
การได้กอดเอาไว้แน่นๆ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก
“อยากให้เขาอยู่ข้างฉันตลอดไปจริงๆ…” ลั่วเสี่ยวหยูคิดในใจ
เธอแอบมองซูเฉิน แล้วคิดต่อเงียบๆ “แต่… เขาคงไม่ย
