ไปสองก้าว แล้วพูด “เราจะเข้าไปจริงๆ เหรอ? นายเตรียมอุปกรณ์ให้แสงสว่างมาพอมั้ย? เราควรไปซื้อเพิ่มหรือเปล่า?”
“อุปกรณ์ให้แสงสว่าง?” บนหัวของซูเฉินเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
เขามีดวงตาแห่งการมองทะลุแล้ว ทำไมต้องใช้แสงสว่างอีก?
เมื่อเห็นสีหน้าเขา ลั่วเสี่ยวหยูก็ชะงัก “นายไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยใช่มั้ย?”
ซูเฉินเงียบ
ลั่วเสี่ยวหยูหันหลังเตรียมจะเดินหนี “งั้นฉันไม่เข้า บ๊ายบาย~”
พูดจบ เธอก็ก้าวออกไป
แต่ในวินาทีถัดมา ซูเฉินก็คว้าคอเสื้อเธอ แล้วกระโดดลงไปในถ้ำทันที
เมื่อเท้าแตะพื้น ซูเฉินก็ลืมตา
ตรงหน้าเขายังคงเป็นภูเขาสูงตระหง่าน
เพียงแต่สิ่งที่ขึ้นอยู่บนภูเขา ไม่ใช่พืชพรรณ แต่เป็นหลุมศพจำนวนมากที่มองแล้วชวนขนลุก
แต่สำหรับซูเฉิน มันก็แค่ภาพธรรมดา
เพราะภูเขาถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา รวมกับสภาพที่มืด ทำให้แทบมองอะไรไม่เห็น
“กรี๊ด!”
ซูเฉินยกมืออุดหู มองคนในอ้อมแขนด้วยความรำคาญ
ลั่วเสี่ยวหยูเกาะเขาแน่นเหมือนปลาหมึก ส่งเสียงกรีดร้องสุดเสียง
ซูเฉินถอนหายใจ “เลิกกรี๊ดได้มั้ย? เดี๋ยวผีก็ตกใจตายหมดหรอก”
“ผี?”
“มีผีด้วยเหรอ!!! อ๊าก!!!”
เมื่อได้ยินแบบนั้น เธอกรีดร้องดังยิ่งกว่าเดิม
ซูเฉินเลือกที่จะกรองเสียงเธอออกโดยอัตโนมัติ แล้วไม่สนใจเธออีก
เขาเริ่มใช้สกิลอัญเชิญก็อบลินต่อ
