ักหน้า “ก็ได้!”
เมื่อเธอตกลง ซูเฉินจึงให้ที่อยู่ของเขา แล้วเตรียมแยกย้าย
แต่ไม่คิดว่า… เธอจะเดินตามเขามาไม่ห่าง
“เธอจะทำอะไร?” ซูเฉินถามอย่างงุนงง
ลั่วเสี่ยวหยูอ้ำอึ้งอยู่นาน ก่อนพูด “ฉันไม่มีที่พัก…”
“ไปโรงแรมสิ มันยากตรงไหน?” ซูเฉินเกาหัว
เธอส่ายหัวแรงๆ “ไม่ได้! ถ้าไปที่แบบนั้นจะเจอคนไม่ดี”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ราวกับว่าเธอเคยเจอกับเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเอง
ซูเฉินนึกถึงข้อมูลของเธอ…
แล้วก็จำได้ว่า… ตอนเด็กเธอเคยดูละครที่มีฉากล่วงละเมิดในโรงแรม
มันกลายเป็นปมฝังใจจนถึงทุกวันนี้ ทำให้เธอเชื่อว่าโรงแรมคือสถานที่แบบนั้น
“งั้น… เธอจะไปบ้านฉันเหรอ?” ซูเฉินถาม
ลั่วเสี่ยวหยูพูดอย่างมั่นใจ “ตอนนี้เราเป็นเพื่อนร่วมทีมแล้ว ไปบ้านนายก็ไม่เป็นไรหรอก”
“อีกอย่าง… นายก็ไม่ได้จะรังแกฉันสักหน่อย ใช่มั้ยล่ะ?”
ซูเฉินเกาหัวอย่างจนใจ “ก็ได้!”
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงบ้าน
ลั่วเสี่ยวหยูมองห้องขนาดไม่ถึง 30 ตารางเมตรด้วยความทึ่ง “นายอยู่ที่นี่เหรอ?”
ซูเฉินยักไหล่ “ก็ใช่น่ะสิ”
เธอไม่เข้าใจเลย ทำไมคนที่ผลาญเหรียญทองกว่า 140 ล้านเพื่อไอเทมชิ้นเดียวถึงอยู่ห้องเล็กๆ แบบนี้
เธอมองเตียงเพียงเตียงเดียว แล้วถาม “แล้วฉันจะนอนตรงไหนล่ะ?”
ซูเฉินหยิบผ้าห่มจากตู้ โยนลงโซฟา “นอนตรงนั้นไป
