ดีได้อยู่ แต่ขยะก็คือขยะ ยอมรับตัวเองให้ได้ก่อนเถอะ”
“ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่โรงเรียนฉัน ฉันคงไม่กล้าออกจากบ้านแน่นอน”
หลิวกวงหัวเราะเยาะ
หวังอี้หลงสวนกลับ “หัวเราะไปเถอะ ปีนี้มีซูเฉิน ผู้ทำคะแนนสูงสุดประจำปีนี้ของเมือง… ไม่สิ! ผู้ทำคะแนนสูงสุดของภูมิภาค จะต้องมาจากโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 แน่นอน”
“ถึงตอนนั้น โรงเรียนของเราจะออกข่าวทั่วประเทศ”
“แล้วแกล่ะ? จะมีชื่อแกอยู่ตรงไหนบ้างมั้ย?”
หลิวกวงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะลั่น “สมองแกโดนตีจนเพี้ยนแล้วเหรอ ผู้ทำคะแนนสูงสุดของภูมิภาค?”
“ที่พูดยกย่องเขาขนาดนี้ ก็เพื่อหาข้ออ้างมาอธิบายความขยะของตัวเองใช่มั้ยล่ะ?”
“เหลือเวลาอีกตั้งเป็นเดือนกว่าจะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย มันนานเกินไป”
“แน่จริงก็ไปบอกให้เขามาทำลายสถิติหุบเขาสายลมคำรามสิ”
“เลือกความยากระดับไหนก็ได้ ทีมแบบไหนก็ได้ ถ้าเขาติดสิบอันดับแรกได้”
“ฉันจะคุกเข่าแล้วเรียกแกว่าพ่อจ๋าตรงนี้เลย”
หวังอี้หลงสีหน้าเคร่งเครียด
สถิติที่หุบเขาสายลมคำรามถูกทำลายจนถึงขีดสุดแล้ว โดยเหล่ามืออาชีพนับไม่ถ้วนรุ่นก่อนๆ
ความแตกต่างระหว่างสิบอันดับแรกนั้นแค่ไม่กี่มิลลิวินาที
การจะผ่านเกณฑ์นั้นจึงเป็นเรื่องยากอย่างมาก
แม้ซูเฉินจะแข็งแกร่งจนเหมือนตัวประหลาด แต่เขาก็ไม่คิด
