หวังอี้หลงแหวกฝูงชนออกมา คนที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อกี้ก็คือเขานั่นเอง!
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าซูเฉิน สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
แต่แล้ว… หลังจากหัวเราะไปได้พักหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ
เพราะว่าสีหน้าของซูเฉิน ไม่ใช่สีหน้าของคนที่กำลังถูกหัวเราะเยาะเลย
ไม่มีความอับอาย ไม่มีความคับแค้น และไม่มีความโกรธ
ตรงกันข้าม เขากลับมองหวังอี้หลงด้วยสายตาเยาะเย้ย
หวังอี้หลงรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว เขาจึงรีบส่ายหัว เปลี่ยนเป็นสีหน้าเข้ม แล้วยกนิ้วขึ้นสามนิ้ว
“สามปี เต็มๆ สามปี! นายรู้ไหมว่าฉันผ่านมาได้ยังไง?”
“ฉันทุ่มเงินมหาศาลจ้างครูสอนพิเศษ ไปหาครูชื่อดัง แล้วยังต้องฝึกหนักทุกวัน!”
“แต่ไอ้เวรอย่างนาย กลับใช้กำปั้นซัดฉันมาตลอดสามปีเต็ม!”
พูดมาถึงตรงนี้ อารมณ์ของหวังอี้หลงก็ปะทุ น้ำตาคลออยู่ที่มุมตา
เขานึกย้อนถึงช่วงสามปีในโรงเรียนมัธยม
ในความทรงจำของเขา เขาก้าวขึ้นเวทีประลองด้วยความหวังทุกครั้ง ก่อนจะถูกซูเฉินซัดจนพ่ายแพ้
และเขาไม่ใช่คนเดียวที่มีความทรงจำแบบนั้น
ภายในห้องเรียน…
ดวงตาหลายคู่เปล่งแสงวาววับราวกับหมาป่าหิวโหย
รวมถึงเซี่ยหลิงหยุนที่เย็นชาและหยิ่งทะนง และตู้เถี่ยที่ดูอ่อนโยน
จำนวนครั้งที่ทั้งสองแพ้ซูเฉิน ไม่ได้น้อยไปกว่าหวังอี้หลงเลย
ในอดีต ซูเฉินคือผู้ไร้พ่าย
แต่ตอนนี้…
