ที่มาดู
มีนักเรียนคนหนึ่งนั่งลงข้างเฉินชิวหนิง เธอหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเซี่ยหลิงหยุน
“หืม… ทำไมเธอไม่ลงไปสู้ล่ะ?”
เซี่ยหลิงหยุนพูด “ฉันไม่ชอบการรุมรังแกคนอื่น”
“หลังจากนี้ ฉันจะไปหาเขา แล้วสู้ตัวต่อตัว”
เฉินชิวหนิงส่ายหัว “งั้นเธอคงต้องรออีกสองสามวัน โดนรุมแบบนี้…”
“ต่อให้จิตใจแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ต้องมีแผลในใจ เขาอาจจะไม่รับคำท้าของเธอ”
เซี่ยหลิงหยุนไม่พูดอะไรต่อ
ทันใดนั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ริมฝีปากสีแดงของเธอเผยอออกเล็กน้อย สีหน้าราวกับเห็นผี
เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉินชิวหนิงก็ตกใจ จึงรีบหันไปมองเวทีประลอง
ไม่นาน เธอก็มีสีหน้าแบบเดียวกัน
“เร็ว… เร็วมาก!!!”
“ทำไมถึงเร็วขนาดนี้!”
……………
