ภายในกระโจมของรัชทายาทตะเกียงน้ำมันส่องแสงสลัวหลินเซียงหลัวกำลังพันผ้าบาดแผลที่แขนของเซียวเหยียนมือของนางนิ่งและเบามากราวกับคุ้นเคยกับการรักษาบาดแผลมานานเซียวเหยียนมองนางเงียบ ๆดวงตาคมลึกขึ้นจี้หยกที่คอของนางยังคงแกว่งเบา ๆภาพในความทรงจำค่อย ๆ ชัดขึ้นเด็กหญิงตัวเล็กในสวนหลวงกลิ่นหอมอ่อน ๆดวงตาใสบริสุทธิ์เขาเผลอพูดออกมา“เจ้ามีจี้หยกนี้ได้อย่างไร”มือของหลินเซียงหลัวชะงักเพียงเสี้ยววินาทีแต่สีหน้าของนางยังคงสงบ“เป็นของที่ข้าได้มาตั้งแต่เด็กเพคะ”เซียวเหยียนจ้องนาง“ใครให้เจ้า”คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในกระโจมเงียบลงหลินเซียงหลัวกำลังจะตอบแต่เซียวเหยียนกลับพูดต่อเสียงของเขาต่ำลง“เมื่อสิบปีก่อน…”“มีเด็กหญิงจาก ตระกูลหลิน ช่วยชีวิตข้าไว้ในวัง”เขาจ้องดวงตาของนาง“แต่เด็กคนนั้นตายในเหตุไฟไหม้”หัวใจของหลินเซียงหลัวเต้นแรงขึ้นเซียวเหยียนเอ่ยช้า ๆ“เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่”นางเงียบราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างก่อนที่หลินเซียงหลัวจะพูดทันใดนั้น—ฟึ่บ!เสียงลูกธนูพุ่งทะลุม่านกระโจมปักเข้ากับเสาไม้ข้างหลังทั้งสองหันไปมองพร้อมกันปลายธนูมีกระดาษแผ่นเล็กผูกไว้เซียวเหยียนดึงมันออกมาเมื่ออ่านดวงตาของเขาก็เย็นลงในกระดาษเขียนเพียงประโยคเดียว“องค์รัชทายาท…ระวังตัวให้ดี”“เกมเพิ่งเริ่มต้นเท
