เซียงผู้เป็นแขกของท่านอ๋องนางพูดต่อช้า ๆ“คนผู้นี้…ข้าเคยเห็นมาก่อน”แม่ทัพหันมาถามทันที“ที่ใด!”หลินเซียงหลัวตอบเรียบ“เมื่อหลายเดือนก่อน เขาเคยมาเที่ยวที่หอเยว่เซียง”“ตอนนั้นเขาเมาสุรา และพูดเรื่องแปลก ๆ”“เขาบอกว่า…มีคนจ้างเขามาฆ่าคนสำคัญในราชสำนัก”คำพูดนั้นทำให้ความสงสัยเริ่มกระจายออกไปอีกทางไม่พุ่งตรงไปที่หลินเหว่ยทันทีหลินเหว่ยเงยหน้ามองหญิงสาวผู้นั้นสายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเขาไม่รู้ว่านางกำลังช่วยเขาหรือกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่แต่เรื่องราวก็เริ่มสับสนมากขึ้นและความสงสัยถูกกระจายออกไปหลายทางค่ำวันนั้นภายในกระโจมของรัชทายาทเซียวเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แผลที่แขนยังมีเลือดซึมเล็กน้อยทันใดนั้นเสียงผ้าม่านก็เปิดออกหลินเซียงหลัวเดินเข้ามา“ข้าได้ยินว่าท่านบาดเจ็บ”นางพูดเรียบ ๆ“ขออนุญาตดูแผลเพคะ”เซียวเหยียนมองนางนิ่ง ๆก่อนจะยื่นแขนออกมา“เจ้าดูเหมือนจะรู้เรื่องการรักษา”หลินเซียงหลัวไม่ได้ตอบนางค่อย ๆ เปิดผ้าพันแผลแล้วทำความสะอาดบาดแผลอย่างระมัดระวังกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างของนางลอยอยู่ในอากาศเซียวเหยียนมองนางเงียบ ๆในใจของเขากลับคิดเจ้าต้องรู้อยู่แล้ว…ว่ามีแผนลอบสังหารวันนี้แต่เจ้ากลับไม่เตือนข้าทันใดนั้นจี้หยกเล็ก ๆ ที่คอของหลินเซียงหลัวก็หลุดออกมาจากเสื้อดว
