บทที่ 15 งิ้วฉากใหญ่ (2)
คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอาฉู่หลันก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวระคนอับอาย หยาดน้ำตาเริ่มคลอเบ้า เพราะนางเองก็รู้ดีถึงฐานะและความเป็นจริงที่น่าอดสูของตนเองมาตลอดสิบปี แม้จะได้รับสถานะใหม่มาแล้ว ทว่าลึก ๆ ในใจนางก็ยังคงรู้สึกไม่มั่นคง
ฉู่หลันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกั้นความอ่อนแอ แล้วรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเอ่ยตอบออกไปอย่างนอบน้อม
“ในเมื่อพี่หญิงไม่มีเรื่องอันใดเกี่ยวกับอามู่แล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะเจ้าคะ” นางเตรียมจะหันหลังหนีกลับเข้าไปยังงานเลี้ยง เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์อันตรายในตอนนี้ ทว่าทันใดนั้นเอง น้ำเสียงเย็นชาของฉู่ซือเยว่ก็พลันดังขึ้น
“คิดจะหนีอย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่ห่วงสาวใช้ของเจ้าแล้วหรืออย่างไร?”
ร่างของฉู่หลันชะงักไปทันที ในใจพลันร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง ความกังวลและความสับสนตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด นางหันกลับมามองฉู่ซือเยว่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
“พี่หญิง…ท่านต้องการอะไรกันแน่ บอกข้ามาตามตรงเถิดเจ้าค่ะ หากเป็นเรื่องที่ข้าทำได้ ข้าย่อมยินดีทำตาม”
ฉู่ซือเยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นพลันเผยรอยยิ้มเลศนัยออกมาทันที แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความสนุกสนาน
“เช่นนั้นเจ้าก็ยืนอยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนเชียว!”
ฉู่หลันเผยสีหน้าสับสนออกมาด
